Lang verwachte afsluiter.

Het heeft even op zich laten wachten maar ik zit weer achter m’n computer te typen voor mijn avontuur voor KiKa. Ik ben ondertussen alweer 5 maanden klaar met mijn reis en door alle drukte en het uitstellen vanwege ik weet niet wat is het er niet meer van gekomen. Excuses hiervoor. Vlak nadat ik terug in Nederland was heb ik van de Tennisvereniging in Borger €1150,- in ontvangst mogen nemen. Dit is natuurlijk een geweldig bedrag wat ze aan mijn reis hebben gedoneerd. Hartelijk dank hiervoor.

Hierna moest ik alle toezeggingen gaan incasseren terwijl ik ook erg druk was om mijn eigen leven weer op de rails te krijgen. Om die reden duurde het allemaal dan ook wat langer. Uiteindelijk heeft 90% van de mensen die hebben toegezegd ook daadwerkelijk betaald, en hebben sommige personen naar herhaaldelijk ze gemailed te hebben niet betaald. Wellicht had ik een verkeerd mail adres, of wellicht was het slecht weer.. Maar goed, 90% heeft zich wel aan z’n woord gehouden en dit heeft voor KiKa in totaal €10.667,23 opgeleverd. Met dit bedrag ben ik zeer tevreden, en hoop dat ik echt wat heb kunnen bijdragen aan KiKa. In oktober heb ik dit bedrag naar hen overgemaakt, met als dank een bedankbrief van Inge de Bruin. Besteed het geld goed zou ik zeggen :)

Einde, afgelopen en tijd om normaal te leven.

Heel gek om nu te realiseren wat ik vorige jaar voor onwijs avontuur aan het beleven was. Ik denk er nog bijzonder vaak aan terug, en soms had ik gewild dat ik iets meer op dat moment aan het genieten was ipv kilometers wegstampen om maar zo snel mogelijk naar boven te lopen. Nu zit ik namelijk in Amsterdam het “gewone” leven te leven. In het begin erg moeizaam met allerlei baantjes links en rechts, naar uiteindelijk een kantoorbaantje en ik ben nu zelfs bedrijfsleider van een hippe koffiezaak met wasserette. Kijk maar even op Wash-Coffee.nl om te zien wat het inhoudt. Verder ben ik een meubelmaak cursus aan het volgen, 1 van de dingen die ik tijdens de reis aan mezelf heb beloofd. Ontzettend leuk om te doen, en de eerste creaties zijn al gemaakt. Erg fijn dat alles nu soepel en rustig verloopt, maar ik sluit zeker niet uit dat er later nog weer een mooi avontuur zit aan te komen. Om die wilde gevoelens momenteel een beetje te bedienen ben ik nu maar aan het trainen voor de marathon van Rotterdam op 15 april.

Ik wil niet overdrijven of iets dergelijks, maar het gevoel dat je echt iets unieks en vets aan het doen bent is met geen pen te beschrijven. Geen idee waarom, maar het altijd leuker als de massa links gaat om dan rechts te gaan. Ga er dan ook maar van uit dat ik nog wel eens een blog over een ander avontuur ga schrijven.

Ontzettend bedankt voor alle steun tijdens en na mijn reis, ontzettend bedankt voor alle donaties waar het uiteindelijk allemaal om te doen was en ontzettend bedankt voor alle bijzondere ontmoetingen die deze reis mij opgeleverd heeft.

Tot een volgende keer,

Stefan

For the English people!.. I MADE IT!! :) Finally I got to the end of my trip! It was a great succes.. When i'm back in Holland I'll make a big English summary for all my foreing followers!

Fotos staan hier -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 227 (195e loopdag) Bigas

Toen ik vanomorgen wakker werd merkte ik dat het al weer aan het regenen was. Ik draaide me dus ook nog maar een keertje lekker om in “mijn” bed. Gister had ik nog een rustdag gehouden omdat ik genoeg tijd had om optijd op de Noordkaap te komen voordat me pa en broer er zijn. Het was zo chill dat er niemand op me lette. Dus heerlijk filmpjes gekeken, beetje online gesurft, ontbijtje gemaakt en ga zo maar door. Een normale luie dag in Nederland bijna! Maar goed, met rusten alleen kom ik er niet. Had van de gastvrouw nog een paraplu meegekregen, en daar was ik eigenlijk best gelukkig mee, omdat ik nu al zittend op mijn tas eens een keer een droge boterham kon eten in de regen! Bij gebrek aan bushokjes, kerken en oude schuren dan maar zo! Heerlijk in de regen m’n tent opgezet, en zo droog mogelijk m’n tent ingedoken en m’n natte kleren in een bundeltje buiten laten liggen. Ik dacht trouwens dat ik een hele mooie plek aan een rivier had uitgekozen, maar pas toen ik wilde slapen merkte ik hoe knetterhard het water naar beneden denderde.. En geen oordopjes. Ik heb om 03:00 iets gedaan wat ik sinds m’n 3^e nacht in Spanje tijdens deze niet meer gedaan heb. Hop, slik.. 2 spierverslappers naar binnen gegooid, en laat de medicijnen z’n werk doen haha.. Binnen een halfuur sliep ik volgens mij. Maar heb ik ze toch niet geheel zonder reden 6000 kilometer in m’n tas meegedragen.

Dag 228 (196^e loopdag) Skaidi

Om 07:00 was ik al goed wakker omdat spierverslappers geen slaappillen zijn! Jammer. Om 09:00 had ik alweer een flink bord pasta opgegeten, en op een of andere manier heb ik van 10:00 tot 13:00 weer geslapen. After-dinner-dip denk ik. Toen ik net op weg was kwam ik een Nederlands gezin tegen dat uit vier personen op de fiets bestond, maar niet echt lang met ze gepraat. Vervolgens kwam ik 3 italianen tegen op de fiets met wie ik 6 dagen eerder op dezelfde camping zat, dus dat was wel even gezelig praten weer. Vervolgens een Autsralsische jongen van mijn leeftijd die van Engeland naar de Noordkaap fiets, vervolgens een Canadees stel op de fiets en vervolgens een jongen uit Wyoming USA, die in Rusland als fishingguide werkt, maar nu ook al 3 week op de fiets was. Zo kom je nooit iemand tegen om mee te praten, en zo kom je bijna geen meter vooruit omdat iedereen met je praat haha.. Wel erg leuk om al die verhalen te horen. Dat Canadese stel geeft bijvoorbeeld thuis bijna niets uit, hebben (naar eigen zeggen) 40 jaar oude meubelen van toen ze samen gingen wonen maar gaan wel ieder jaar of om de twee jaar een heel continent befietsen. Mooi verhaal weer. Helaas had ik voor het eerst sinds lange tijd een foutje gemaakt. Ik had een stuk geklommen, en was nu al 2 uur op een hoog-plateau aan het lopen. Mijn kaart geeft alleen geen hoogte weer waardoor ik dit niet bewust meekreeg, totdat m’n water op was. Nergens meer bergen waar riviertjes van af stromen om m’n fles te vullen. Dus doorlopen en campers proberen tot stoppen te manen. Helaas, geen reactie. Zelfs op een A-4tje VANN? (water in Noors) geschreven maar nog steeds stopte er geen camper om me te helpen. Nu moet ik ook zeggen dat rond 21:00 er nog maar weinig verkeer reed. Ik zag ook dat het plateau nog wel meer dan 20 km doorging en ik kon m’n rijst niet koken of m’n dorst lessen, dus heb ik uit nood m’n grote duim maar in de lucht gestoken. De 2^e auto stopte al, en deze heeft mij dus 20km verder in Skaidi afgezet. Ik doe dit niet graag, maar uitdrogen of verhongeren doe ik liever ook niet. En droge rijstkorrels naar binnen werken doe ik al helemaal liever niet. Toen ik in Skaidi was stond er boven op een heuvel een mooi hotel dat mij een gratis overnachting en eten aanbood! En in dat hotel was het Nederlandse gezin ook aanwezig. Heel gezellig met hun aan tafel gezeten, en kreeg ook nog een lekker biertje van ze. Zij zijn dus met hun twee jongens van 10 en 13 (toch?) een supermooie fietstocht aan het maken van Alta naar de Noorkaap, dan met de boot richting Tromso, om vervolgens weer naar Alta te fietsen waar de auto staat! Echt stoer van die twee knapen dat ze die hele afstand op de fiets met hun ouders doen! Even een kleine verontschuldiging dat ik de namen niet kan noemen want sorry, sorry ik ben jullie kaartje dat jullie achterlieten bij de balie die avond alweer verloren. Als jullie dit lezen mail anders even een keer : )

Dag 229 (197^e loopdag) Oldefjord

Vandaag eerst maar begonnen met een lekker ontbijtje van het buffet. Het Nederlandse gezin zat er ook al, dus daar ben ik nog even bij aangeschoven. Gelijk maar even een buffer in m´n maag opgebouwd zodat ik ook niet al te uitgebreid hoefde te lunchen. Ik wist dat het maar 23 kilometer was naar Oldefjord, dus ik kon heerlijk rustig aan doen. Heb ook maar eens van de gelegenheid gebruik gemaakt om m´n baard enigszins een beetje bij te trimmen, omdat het zwerversgehalte wel erg hoog aan het worden was. Daarbij draag ik 1 T-shirt waar je bij m’n schouders meer huid dan shirt ziet vanwege de slijtage, dus waarom mensen me nogsteeds helpen met overnachtingen in plaats van de politie te bellen weet ik eigenlijk zelf ook niet haha.. rond 12:00 zat ik nog even lekker in de zon met m’n laptopje toen de kok naar buiten kwam die mijn verhaal had gehoord. Een goed geheumerde Duitser die het als zijn plicht zag om mij met voldoende energie verder op reis te laten gaan. Dus, ondanks mijn toch al riante ontbijt zat ik om 12:30 aan een flink bord met rijst, groente en een halve gebraden kip. Ik had het gevoel alsof ik ontplofte, maar kon het halve bord met de kok mee teruggeven en zeggen dat ik al vol zat toch? Dus, met pijn in m’n pens de dag begonnen, maar over eten hoefde ik me gelukkig geen zorgen te maken vandaag. Al at ik niets meer, dan nog had ik volodende energie. Het weer was best aardig weer waardoor het lopen lekker soepel ging. Ergens halverwege kwam ik Paul en Elaine uit Australie tegen die wonder boven wonder ook van Tarifa naar de Noordkaap gingen. Zo bizar om te zien dat zij in grote lijnen dezelfde route als mij doen. Wel op de fiets, maar zij zijn ondertussen ook al sinds april onderweg. En ze hadden naar eigen zeggen nog geen 10 dagen met regen gehad! Ik weet niet hoe ze dat doen, maar daarmee hadden ze wel wat meer geluk dan ik. Echt leuk om een uurtje met hen langs de kant te hebben gepraat. Ze doen niets anders dan thuis werken en dan weer de wereld over fietsen. Na een uur ben ik dus weer verder alleen gegaan omdat ons tempo toch wel enigszins verschilde. Op het einde van de dag dacht ik na iedere bocht dat ik er wel zou moeten zijn, waardoor ik het psychologisch gezien nog erg zwaar voor mezelf maakte. Automatisch gaan je benen zwaarder aanvoelen en keer op keer denk je; Ben ik er nou noooooog niet!! Ik was dan ook blij dat ik er was. Een leuk praatje met een werknemer van het hotel zorgde ervoor dat ik gratis mocht overnachten in dit hotel, en om eten hoefde ik niet te vragen aangezien ik ongeveer nog steeds vol zat. Dus, 2 sneetje brood met pasta, en lekker naar bed.

Dag 230 Rust

Toen ik wakker werd had ik even berekend wat ik nog allemaal moest lopen de aankomende dagen, en concludeerde dat ik makkelijk nog een dag rust kon gaan houden. Zo gezegd, zo gedaan. De manager van het hotel even lief aangekeken, en het was gelukkig geen probleem. Mocht in het restaurant komen lunchen met haar, en ’s avonds kon ik daar ook nog een avondmaald van de kaart kiezen. Dus een erg rustgevend dagje gehad. Beetje docu’s streamen via het internet, en lekker op bed met een pak sap niets gedaan! Zo chill..

Dag 231 (198^e loopdag) Nordmannsett

Vanmorgen toch maar weer op pad gegaan om de laatste 4 of 5 dagen uit te lopen! Ik weet niet goed of je als lezer kan begrijpen in wat voor emotionele achtbaan je zit als je na 8 maanden wandelen nog maar zo kort van je einddoel verwijderd bent. De hele tijd zijn er gedachtes van; YES! Eindelijk, bijna klaar en nooooooit meer wandelen. Maar aan de andere kant zijn er veel gedachtes van; Shit, het is gewoon bijna over, en dan moet ik weer “normaal” gaan doen. Uiteraard gaan de gedachtes een stuk dieper dan dit, maar moeilijk heb ik ’t er soms wel mee. Maar goed, het lopen opzich ging opzich wel weer lekker. Rond 15:40 heb ik nog een live interview op Amsterdamfm.nl gegeven wat volgens mij best goed ging. Altijd leuk om nog een beetje extra aandacht voor mijn reis te krijgen. De hele dag langs de E6 gelopen, waardoor ik weer veel campers, motoren en autos mocht begroeten. Weinig boeiend dus! Uiteindelijk wel op een mooie plaats een stuk van de weg m’n tentje weer neergezet, en ik merk dat ik wel echt bewust “hard” aan het genieten ben van deze momentjes, want the clock is ticking……

Dag 232 (199^e loopdag) Repvag

Vandaag lekker in m’n tentje met een goeie bries wakker geworden. Gelukkig stonden de haringen diep in de grond, en had ik voor de zekerheid nog wat keien er op gelegd, zodat ik nog rustig verder kon tukken. Na een uur ging de wind redelijk liggen, en was het tijd om lekker in de zon te gaan wandelen. Vandaag ook m’n eerste echte lange tunnel van 3700 meter gehad. D’r was akelig weinig ruimte voor wandelaars waardoor ik af en toe mezelf tegen de natte smerige wand aan moest drukken om niet door een vrachtwagen geschept te worden.. Heerlijk! Verder net al gister trouwens een hoop rendieren gezien. Die beesten lopen gewoon een beetje dom over de weg en gaan bepaald niet snel aan de kant voor auto’s. Leuk om te zien : ) Wederom lekker in m’n tentje gelegen bij een baai waar ik zelfs dolfijnen zag zwemmen! Hoe mooi is dat. Langzaam aan wordt ook m’n tas lekker ligt omdat ik alle restjes aan het opschrapen ben. Bijvoorbeeld noodles waar ik al meer dan 800 kilometer als noodrantsoen mee loop.

Dag 233 (200^e loopdag) Kafjord

Vandaag was het weer erg chill omdat de zon z’n warmte eens een keer niet door de wind werd weggenomen. D’r is vandaag echt niet gebeurd helaas. Heb 1 fietser gesproken van wie ik een energiereep kreeg voor de tunnel die ik morgen moet gaan lopen. Dat schijnt namelijk geen pretje te worden. Heb m’n kop lichtelijk verbrand en redelijk op tijd m’n tent opgezet omdat ik een zeer mooie stek gevonden had. Dus nog maar 1 nacht te gaan na deze… en dan.. Fini!! Wat een bizarre gedachte zeg. Meer dan 230 dagen bijna iedere dag gelopen, en dan hoeft het niet meer. Ik weet nog steeds niet of ik nou blij of verdrietig moet zijn, maar dat zal ik over 58 kilometer zien.

Dag 234 (201^e loopdag) Honnigsvag

Een na laatste dag vandaag!! Het was toen ik naar bed ging al bijzonder lekker weer, en gelukkig vanmorgen weer, wat voor deze regio best bijzonder is! Normaal is er vaak een koude wind en veel mist waardoor de tempratuur in de zomer ook niet al te hoog is. Nu gelukkig wel! Na 5 kilometer mocht ik een tunnel van bijna 7 kilometer gaan bewandelen. Helaas geen zon in de tunnel waardoor ik ingepakt met muts, trui en jas onder het water door kon. 3 kilometer 9% naar beneden, 1 kilometer recht door en vervolgens 3 kilometer 10% naar boven. Dus 240 meter onderwater was het ongeveer nog 3 graden. Daarbij bulderden de windturbines om 10 om alle koolstofmonoxide uit die lange pijp te blazen en zodat ik niet vergiftigd aan het einde weer naar boven kwam. Het geluid van die apparaten was zo ontzettend oorverdoven dat ik m´n Ipod op volume 10 en harde techno helemaal niets meer van kon horen. Tel daarbij vrachtwagens en campers die op 20cm voorbij komen jagen en je hebt de leukste anderhalfuur van je leven! Wat wel erg grappig was, was dat ik mijn Australische vrienden tegenkwam op het 1 kilometer lange en windturbinevrije gedeelte. Dus 10 minuten lang terwijl we aan het verkleumen waren nog een beetje bijgepraat over de laatste dagen, maar moesten allemaals snel weer verder omdat het echt niet te doen was. Maar wel een leuke ontmoeting weer op een vrij unieke plaats. Toen ik de tunnel uitkwam zag ik een Nederlandse camper bij een picknick plaats staan, en heb brutaal maar even om een lekker koud glas melk gevraagd, en kreeg er van het echtpaar ook nog broodjes kaas bij. Lekker even een half uurtje op adem gekomen en gepraat over van alles en nog wat. Blijft leuk als je sociale mensen tegenkomt die je een beetje de dag door kunnen helpen. Ook nu op het einde nog. Hierna moest ik weer 10 kilometer verder om vervolgens weer op een bijna 5 kilometer lange tunnel te stuitten. Bah. Is het een super mooie dag loop ik bijna 3 uur in totaal door een stinkende gore donkere natte vervuilde buis. Wederom windturbines op 10, maar was te lui om me weer om te kleden waardoor ik het akelig koud had. Dit was uiteraard wel een goede reden om stevig de pas er in te houden. In de avond heb ik na 3 nachten zonder douche toch maar weer gezorgd dat ik in een jeugdhostel kon slapen. En dat was toch best wel lekker. Schoon en fris zou ik aan m´n allerlaaste dagje beginnen!

Dag 235 (202^e loopdag) Parkeerplaats Knivskjellodden

Na wat heen en weer gesms met pa en broer wist ik dat ze in de avond rond 23:00 zouden arriveren. Mijn idee was om dan gezellig met z’n drieen een nachtelijke wandeling naar het meest noordelijke puntje te geen maken van 18 (9 heen, 9 terug)km te maken. Dus ik kon heerlijk uit slapen, nogmaals douchen. Lekker ontbijten en een beetje van het lekkere weer genieten. En rond 13:00 werd het tijd om maar eens aan deze laatste dag te beginnen. Ik voelde me wel beste een beetje droevig dat dit moment was aangebroken, maar ook erg blij dat m’n familie dus om de hoek was!! Het lopen ging best lekker, maar hoe verder ik kwam hoe matiger het weer werd. Tot twee keer toe stopte Nederlanders om mij te begroeten (1 maal de melk/kaas mensen, en 1 maal de mensen die zij weer hadden gesproken) zodat het een beetje voelde alsof er mensen waren die mij aanmoedigden op deze dag haha.. Gelukkig stelde het parcour mij ook nog even op de proef door op het einde enkel te stijgen, te stijgen en te stijgen. Dus in haarspeldbochten mezelf omhoog gehezen, maar op deze manier bleef ik wel warm in de 5 graden koude mist en regen. Om 19:00 nog een kopje koffie in een restaurantje verorberd, waarna ik al snel een sms kreeg dat het hulpteam al aardig dicht in de buurt was. Moest ik nog gaan haasten ook om optijd bij het rendevous punt uit te komen haha, maar ik heb nog nooit om een betere reden hoeven haasten!! En rond 21:00 hoorde ik een auto achter mij waarvan ik gewoon wist wie de passagiers zouden zijn.. En ja hoor, Pa & broer met de bolide uit Nederland.. Dat was een behoorlijk gelukzalig moment om hen weer te zien, om te weten dat het over was met eenzaamheid! Super dat ze dat hele graf-end voormij gereden hebben. Na de nodige omhelzingen en de “jeetje, dat jij/jullie hier helemaal naar toe zijn ge(reden/lopen)” moesten we uiteraard nog een stuk wandelen. Vrij snel kwam ik erachter dat beide chauffeurs behoorlijk gesloopt waren van 1100km die ze vandaag gereden hadden, waardoor lopen niet op hun agenda voorkwam. Het weer was ook mega slecht waardoor er snel besloten werd om een stuga te huren en lekker te eten en wat pilsies te nuttigen. Zo chill om met hen de avond door te brengen, praten over van alles wat leuk was, minder leuk was en hoe het met hun is. Ondanks dat ik uiteraard met hen gebeld heb, is het niet hetzelfde als face to face met elkaar zitten.

Dag 236 (203^e loopdag) Knivskjellodden

Aller aller allerlaatste dag!! Ondanks dat ik dus gister eigenlijk dacht dat het de laatste dag zou zijn is dat vandaag het geval. Eerst dus maar weer naar de parkeerplaats gelopen waar het gister eindigde. Het regende en waaide flink en de gevoelstempratuur was niet al te hoog, dus bewapend met warme kleding en paraplu’s gingen we met z’n drieen op pad. M’n pa had z’n nieuwe lage wandelschoenen aan, en zijn waterdichte hoge Meindels stonden achter in de auto. Barry liep op z’n kisten waar hij straks een halfjaar in Afghanistan mee moet lopen, dus dat vertrouwde ik wel. Maar na 500 meter kreeg ik pa gelukkig zo ver dat we terug gingen om zijn schoenen om te ruilen aangezien de stenen zo glad als wat waren. Dus, 500 meter terug en schoenen omwisselen. Toen we ongeveer een kilometer weer onderweg waren kwam er een probleem om de hoek zetten. Doordat m’n pa zijn schoenen enkele jaren ongebruikt op zolder stonden waren de rubberzolen waarschijnlijk compleet uitgedroogd en vielen ze letterlijk onder zijn schoenen vandaan. In de regen en zonder zolen liep het niet echt goed zoals je je kan voorstellen, dus ik mocht als fitte jongen weer een kilometer terug en weer heen in de storm lopen met de andere schoenen bij mij. Uiteindelijk waren we dan eindelijk, maar al goed natgeregend, onderweg. Het terrein was door zijn gladheid voor mij op lage schoenen nog knap lastig omdat mijn enkels niet de sterksten zijn. Het was dan ook nog een best tippel om het richting het einde te lopen. Beetje zonde was ook dat het zicht nog geen 5 meter bedroeg, waardoor de mooie vergezichten over fjorden en de zee uit bleef. Ik moest tijdens het wandelen dan ook wel even hard mijn best doen om geestelijk te accepteren dat dit moment niet zo zou zijn als dat ik in mijn hoofd had. Want na bijna 7 dagen redelijk tot goed weer te hebben gehad had ik (niet slim uiteraard) een bijzonder mooi beeld in ’n hoofd gecreeerd met zon en aangename tempraturen etc. Striemende regen en kou is wat ik kreeg. Maar goed, op een gegeven moment hadden we een akelige steile daling achter de rug, volgde een glibberig schuin stenen-plateau en toen kwam het punt inzicht waar ik al 236 dagen voor aan het wandelen was! Ik voelde me heel lekker en best licht toen ik mijn pas enigszins versnelde naar het monument wat het noordelijkste punt van ons continent aanduid. Na een theatrale kus op m’n vinger raakte ik het monument aan het zat het er dan eindelijk dan toch op!! M’n vader hield zich nog aan een oude belofte door even een pet op te zetten. Op z’n knietjes in het drassige gras te gaan, en z’n pet gelijk weer heeel diep voor mij af te nemen! Altijd leuk als je vader dat letterlijk voor je doet! : ) Wat ook nog wel grappig was, was dat er een Italiaans stel aan kwam lopen die ook beide routes van Santiago de Compostella gelopen hadden. Het voelt gelijk als iets verbroederlijks als je dat soort ervaringen kan delen, en helemaal op zo’n uniek punt als waar we nu stonden. Vervolgens hebben de fles whiskey geopend en de sigaren aan gestoken om dit zeer heugelijke momentje te vieren. Het was zowaar even droog, en het zicht werd tijdelijk iets beter, waardoor we even rustig 10 minuutjes konden genieten van het moment, en de nodige foto’s konden schieten. Het avontuur was bijna voorbij! We moesten alleen nog even weer exact dezelfde route teruglopen om bij de auto aan te komen. Bij het begin bleef het droog met goed zicht, maar na een paar kilometer begon het weer te gieten als een gek met goeie windstoten. Verkleumd tot op het bot kwamen we uiteindelijk aan bij de auto, en zijn we snel naar het museum gelopen voor een kop koffie en wat te eten. Bij mij duurde het ruim een uur voordat ik weer enigszins op tempratuur was.

Hierna werd het gewoon een vakantie zoals dat is met een vader en twee broers, dus zal hier niet al te uitgebreid over schrijven. Het is in iedergeval erg gezellig, maar we moeten toch iedere dag flink doorrijden om nog tijd te hebben om wat te zien. Als je in de auto terug ziet merk ik eigenlijk pas echt hoe belachelijk lang het stuk is dat ik heb gelopen. Maar mooi was het allemaal wel.

Als ik weer een paar dagen in Nederland ben zal ik nog een afsluitende blog schrijven, maar voor nu ga ik even lekker genieten van een (vind ik) welverdiende vakantie!!..

Dag 212 In Noorwegen!

Pictures -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

For the English people, i am at Alta at the moment. 2 days ago I crossed my 6000km barrier, en now I have only 237 k's left.. And I have 10 days of time to get there before my father and brother are picking me up.. So no hurry, no worry!

When i'm back in Holland, I'll write a big and nice English summary about my trip, but for now I'm done typing.. sorry.

But as you can read/see, I'm doing great and the end is within sight!!!!..

Dag 212

Vanmiddag heb ik dus de trein naar Noorwegen gepakt en was ik na (volgens mij) dik 10 weken Zweden uit. Vanaf het station in Narvik was het maar een klein stukje naar het eerste de beste guesthouse www.breidablikk.no waar ik gelijk een eigen kamer toegewezen kreeg, en de boodschap dat ik in de ochtend bij het ontbijt mocht aanschuiven. Dit guesthouse is op een heuvel aan de rand van de staat gelegen, en het uitzicht over de baai was dan ook werkelijk schitterend!! Later op de avond kwam er nog een jongens langs die ik op de weg van het station naar het guesthouse ontmoet had die een interview met me wilde doen. Hij betaalde hiervoor twee biertjes om het interview af te mogen leggen haha.. Nee, maar gewoon lekker gepraat op het dakterras met een (nooit helemaal) ondergaande zon, en een lekker biertje erbij. Toen ik om 22:00 vertelde dat ik eigenlijk nog even wat moest gaan eten, stond hij erop om mij nog naar een pizzeria mee te nemen omdat hij m’n reis zo mooi vond. Slechts 10 dagen geleden had hij namelijk zelf een goedaardige-tumor uit de zijkant van z’n gezicht laten verwijderen, en daarom voelde hij zich geroepen om mij zoveel mogelijk te helpen. Veel dank hiervoor!

Dag 213 (184e loopdag) Bjerkvik

De dag begon grauw en grijs, en na slechts enkele kilometers lopen kreeg ik al een beetje spijt dat ik voor deze route gekozen heb. Auto’s, vrachtwagens, campers en auto’s met caravans & aanhangwagens zijn mijn metgezellen op deze lange lap asfalt van meer dan 700 kilometer. Want van Narvik tot aan de Noordkaap is eigenlijk maar 1 weg mogelijk. De E6, al kronkelen langs fjorden en over lage berg-passen om uiteindelijk bij de NoordKaap uit te komen. Wat een voortuizicht. Net na Bjerkvikk stond ik even te rusten, en kwam er een leuk volkswagenbusje aan rijden. Ik wilde graag weten of er nog campings in de buurt waren dus maande het busje tot halt. Hierin zat een hele relaxte Franse dude met een goeie slag reggae vibrations in z’n bloed. Voor dat ik het wist stonden we een uur te praten, en had ik mezelf uitgenodigd voor een overnachting bij hem. Neill woont in een oude mercedescamper, en deze volkswagencamper was z’n dagelijks vervoer en mijn onderkomen voor de nacht. Deze gast heeft zoveel dingen gedaan die nog op mij to-do list staan in het leven, dat het een zeer bijzondere en memorabele ontmoeting was. Zo heeft hij in Canada een cursus Logging gedaan (het leren bouwen van traditionele houten huizen) en woont hij zo nu en dan hier, en dan weer daar, en dan in Tarifa (mijn startpunt) om lekker een paar weken te surfen. Het vrije leven zoals het bedoeld was om het zo maar te zeggen. ’s Middags bij een vriend van hem gegeten, en in de avond mooie gesprekken gevoerd, en veel nieuwe inzichten opgedaan over hoe je je leven ook kan indelen. Hij is tevens bouwkundig ingenieur en heeft daarom tot in detail z’n eigen huis al ontworpen, van hout uiteraard, en wacht alleen nog op de goedkeuring van de overheid om z’n droom te verwezenlijken.

Dag 214 (185e loopdag) Brattli

De dag begon grauw en grijs. En dat bleef het ook, maar met het geluk voor de plantjes en het gras dat het zo nu en dan ook nog eens met bakken uit de lucht kwam zetten. Tel daarbij een eindeloze rij met vrachtwagens die een goeie spray aan asfaltwater over mij heen jaagde, en dan kun je je voorstellen hoe mijn dag was. Ik kon wel in een hutje op een camping gratis overnachten, maar daar heb ik de hoogtepunten van deze dag wel weer mee opgenoemd.

Dag 215 (185e loopdag) Olsborg

Lang leve de zomers van Noorwegen. De dag begon grauw en grijs. Ik ben overdag geen enkel bedekte of beschutte plaats tegengekomen waar ik eventueel droog zou kunnen pauzeren waardoor ik dus genoodzaakt was om staand in de regen te lunchen. Verder was de dag hetzelfde als gister. Ik merk ook dat ik bijna geen foto's meer maak aangezien alle heuvels in wolken gehuld zijn en m’n handen doorweekt en te verkleumd zijn om de camera recht te houden. En ik dacht dat ik het beste van mijn reis tot het laatst had bewaard? Wel weer een hutje waar ik gratis kon slapen op een camping.

Dag 216 (186e loopdag) Nordkjosbotn

Zelfs m’n blog typen is op deze manier niet echt avontuurlijk meer. Zelfde verhaal als gister, en zonder m’n Ipod had het zomaar gekund dat ik enkele dagen voor het einde van m’n reis de brui er had aangegeven ;) Nee, dat zou niet gebeuren, maar met dit weer en de eindeloze stroom langsrijdend verkeer is het moraal weer op een nieuw dieptepunt. Toen ik uiteindelijk bij Nordkjosbotn aankwam liep ik bij www.vollangjestestue.no binnen wat een Hotel en Restaurant is wat al sinds 1946 door een familie gerund wordt. De eigenaar, een hele sociale en vriendelijke vent, moest mij helaas vertellen dat ze geen kamer meer hadden, maar dat hij mij zeer graag een goeie maaltijd aanbood. Ik had ongeveer 800 gram aan rendierstoofvlees met aardappelpuree en groente op mijn bord, zodat ik in ieder geval zonder honger (en met pijn in m’n maag haha..) m’n weg kon vervolgen. Gelukkig had in de tussentijd dat ik zat te eten iemand z’n kamer alweer gecanceld en mocht ik toch nog zomaar gratis in dit hotel tukken. Chille douche, chille bedden en internet! En ben m’n buik zo rond als een kogel voelde ik me alweer een stuk gelukkiger dan de afgelopen 3 dagen bij elkaar. Mocht je ooit nog naar de Noordkaap gaan, moet je hier even stoppen voor een bakkie koffie. Toptent.

Dag 217 (187e loopdag) Elvevollen

Toen ik vanmorgen naar het ontbijtbuffet liep kwam ik twee Nederlandse Harley-Davidson rijders tegen met wie ik even gepraat heb. Ook zij vonden m’n reis schijnbaar een goed initiatief daar ze me wat geld toestopte. Dit soort opstekers zijn altijd goed voor je humeur kan ik je vertellen. Daarbij scheen de zon zelfs enigszins vandaag, en had ik op de kaart gezien dat ik 2 dagen parallel aan de E6 kon lopen aan de andere zijde van een fjord en dan over 2 dagen de boot naar de overkant kon pakken. Dit wetende liep het alweer een stuk lekkerder. Dus toen ik eenmaal van de E6 af was, liep ik heerlijk rustig over een mooie weg met geweldige uitzichten waar ik ook weer een beetje van kon genieten. ’s Avonds was er aan deze zijde van het fjord geen camping, hotel of iets dergelijks waardoor ik weer lekker in mijn tentje mocht gaan slapen op een lek matras. Je kan niet alles hebben, maar het uitzicht was wel weer super en ik voelde me weer top!

Dag 218 (188e loopdag) Djupvik

Ik werd wederom wakker met aardig weer. Zelfs zo aardig dat ik m’n korte broek maar weer eens uit m’n tas gevist heb. Lopend over een rustige weg merk je eigenlijk hoe saai het lopen kan zijn haha.. Wederom niets te melden behalve dat het me allemaal wel gemakkelijk af gaat momenteel. Aan het einde van de dag kwam ik bij de veerboot uit waar ik gratis mee naar de overkant mocht. Aan de andere kant zou een hotel en een camping zijn waar ik vast wel een gratis overnachting kon fixen. Helaas, beide waren al jaren gesloten. Goeie kaart gekocht dus weer. Maar goed, een ouder stel wilde mij graag helpen en die hebben wat heen en weer gebeld, en mij vervolgens iets verder op de route naar een familie gebracht die huisjes verhuurden. De huisjes waren allemaal verhuurd, maar ik mocht wel in een caravan slapen. Zo, hebben we dat ook weer eens gehad.

Dag 219 (189e loopdag) Sorkjosen

Ik had nog 100 Noorse Kronen gekregen van de eigenaar, maar met m’n slaperige hoofd helaas op de tafel in de caravan laten liggen. Zonde, maar toch bedankt voor het gulle gebaar. Vandaag liep ik dus weer gewoon op de E6 maar met fatsoenlijk weer, en ik merkte dat het daardoor toch allemaal wat mooier was dan de eerste 3 dagen. Ik heb mijn Ipod wel ECHT nodig om het verkeersgeluid wat te filteren, want anders zou je gek worden. Toen ik al een flink eind was liep ik langs een huis waar ik voor koffie werd uitgenodigd. Een ontzettend aardig stel en binnen 5 minuten stond er een bord met roerbak-ei en brood met bacon voor me neus. Dat is nog eens gastvrijheid. Dus een heerlijke voedzame pauze later kon ik de laatste 14 kilometer zonder pauze en in een stuk doorzetten. In Sorkjosen aangekomen ben ik het hotel aldaar binnen gegaan, en ook hier mocht ik weer gratis slapen! En aanschuiven bij het buffet, en in de ochtend ook een ontbijt nuttigen. www.reisafjord-hotel.com was waar ik sliep. Ontzettend aardig personeel en heeeeerlijke bedden! Een aanrader als je het mij vraagt. Dus wederom flink voldaan gaan slapen. Ik denk dat ik langzaam aan al een beetje aan het aankomen ben weer haha..

Dag 220 (190e loopdag) Gildetun

Op weg naar mijn volgende bestemming was het zo als alle andere afgelopen dagen, maar gelukkig lag er nog een kleine uitdaging op mij te wachten. Toen ik namelijk na ongeveer 26 kilometer bij het plaatsje uitkwam waar ik mijn zinnen op had gezet bleek het hotel en de plaatselijke camping niet meer te bestaan. Wel wisten de medewerkers van de lokale supermarkt me te vertellen dat op nog geen 8 kilometer hier vandaan een motel op een prachtig uitzichtpunt lag. Ik was nog fit en had goede zin, en bovenal was het droog. Dus waarom ook niet nog eventjes 1,5 uur doorlopen. Die 8 kilometer waren er uiteindelijk 13 maar dat was nog niet het vervelendste. Van die 13 waren er 10 met een stijging van de 7%. Dus meer dan 2,5 uur op op op op op. Daar hadden ik en de beide benen toch even niet op gerekend. Maar uiteindelijk moe en voldaan bij Gildetun Mountain Lodge aangekomen. Gelukkig kreeg ik hier ook weer een mooie gratis kamer aangewezen, maar mocht ik niet bij het toch al gemaakte lopendbuffet aanshuiven. Je kan niet altijd alles hebben schijnbaar.

Dag 221 (191e loopdag) Sekkemo

Ik begin langzaam aan te merken dat m’n lichaam vermoeider en op raakt. Vandaag weer ruimschoots klokkie-rond geslapen en nog moeite met uit bed komen. Op de kaart had ik al gezien dat ik niet al te ver hoefte te lopen, dus kon me gelukkig nog een keertje omdraaien. Rond 14:00 ben ik van start gegaan. Op de klif waar Gildetun stond waaide een beste storm, waardoor recht lopen de eerste kilometers zelfs al lastig was. De regen liet zich af een toe een beetje zien, maar hield zich over het algemeen redelijk koest waardoor het toch nog wel een aardige dag was. Wederom duizend auto’s, motoren en campers als metgezel waardoor je nooit echt lekker rustig loopt. Bij Sekkemo aangekomen was het weer behoorlijk opgeklaard, had ik weer een gratis hutje bemachtigd en zat ik heerlijk in de avondzon een boekje te lezen met een uitzicht over een gigantische baai. Dat was dan wel weer goed genieten. Daarbij zou ik morgen bij 3FM weer op de radio komen, dus ik had er zin in.

Dag 222 (192e loopdag) Natuur 1

Om 06:20 stond de wekker al, zodat ik even goed wakker kon worden als 3FM me om 06:30 zouden bellen. 06:30, 06:35, 06:40.. nog steeds niets. En over 5 minuten zou ik al in de uitzending komen. 06:45, 06:50 en om 07:00 belde ik maar even met de producent. Helaas konden ze geen buitenlandverbinding tot stand brengen vanaf de Nijmeegse vierdaagse. Vanaf een sattelietwagen zat er een te lange vertraging in, en dat klinkt op zich ook best logisch. Jammer maar helaas. Wel apart dat een bekende mij belde en dat er schijnbaar wel een Nederlandse skate-ster in italie oid aan de lijn hadden om 06:45. Of is Itali� een plaatsje in Nederland tegenwoordig? Kan het helaas niet terugluisteren omdat internet niet mee werkt, maar vreemd vind ik het wel! Nou, met de weinige leuke dingen die je hier zo in je eentje meemaakt, kun je je voorstellen dat bij 3FM in de uitzending komen toch wel een hoop leuke en positieve energie in je losmaakt. Goeie domper was dit uiteraard ook, en ik heb me nog maar een keer recalcitrant omgedraaid in bed om een boos statement te maken. Dat zal ze leren! Haha.. Om 13:30 werd ik pas weer wakker. En snel m’n spullen maar bij elkaar geraapt. Er stond namelijk nog wel iets aardigs op het program; Ik zou namelijk vandaag een stuk afsnijden door 2 dagen door de natuur te gaan lopen. Even heerlijk van die rot weg af, en door een mooi heuvel/bergachtig gebied te gaan lopen. Met de informatie die ik had ingewonnen bij een tankstation had ik genoeg aan de kaart die ik had en makkelijker dan dit werd het niet. Het was ook nog eens maar 50 kilometer, dus 2 dagen zou makkelijk te doen zijn. Dus hop, de natuur in. Heerlijk om weer even over zandpaden langs rivieren te lopen en geen auto’s te zien, horen of ruiken en het water uit de rivier weer te kunnen drinken. Ik moest dit pad volgen tot ik bij de telefoonlijn (niet te missen) uit kwam. Halverwege de dag begon het al lekker te regenen, en op m’n nieuw lage schoenen liep het over de stenen toch wat minder chill. Tot 20:00 doorgelopen en toen m’n tent achter een grote steen opgezet om een wellicht opkomende storm een beetje uit de weg te gaan. Wat ook nog wel “grappig” was, dat ik die steen had uitgezocht omdat daarop lekker kon eten omdat het wolkvrij en zonnig was toen ik m’n tent wilde opzetten. Toen ik 10 minuten later alles ge�nstalleerd had zat het potdicht en regende het. Het heeft tot de volgende dag niet meer opgehouden met regenen. En daarbij ben ik ook weer in het land van de muggen. Die zijn bij de Fjorden stukken minder aanwezig, maar hier zijn ze hongerig en agressief als wat!

Dag 223 (193e loopdag) Natuur 2

Ik denk dat ik rond 23:00 lag te slapen en zelfs op een lek luchtbed lukte het me om rond 13:00 pas echt wakker te worden. Wellicht kwam dat ook omdat er een quad naast m’n tent stopte met een raggend motor geluid. Haha.. dan is slapen al een stuk lastiger. Weer een rendierhouder uit de regio waar ik even mee heb staan praten. 5 minuten en 100 muggenbeten later snel m’n tent weer ingedoken om even te ontbijten zodat ik nog even verlost was van die beesten. Wachten op de regen heb ik ook nog maar even wat gelezen, maar deze kwam niet zodat ik rond 15:00 alsnog maar van start ging. Na een half uur kwam ik bij de telefoonlijn uit zoals mij beloofd was. Nu hoefde ik alleen deze maar te volgen, en zou ik bij Alta uit komen is mij verteld. Ik had beter moeten weten, en eigenlijk weet ik ook beter. Toch heb ik mezelf er ingeluisd door zonder goeie kaart een natuurgebied in te gaan. Dom dom dom. Gelukkig begon het na een uur goed te regenen en moest ik op m’n lage schoenen keer op keer door een rivier heen banjeren. Heerlijk. Maar het lopen ging wel aardig, en volgens de kaart die ik had zou ik na ongeveer 18 kilometer (4 tot maximaal 5 uur lopen in de natuur) bij een Hut moeten uitkomen waar ik ook in Zweden vaker sliep. Het landschap was heuvel, dal, heuvel, dag, heuvel, dal en ga zo maar eindeloos door, dus na ruim 4 uur dacht ik: oke, na deze heuvel zal ik er wel zijn. Nee. Owkee, na deze dan. Nee. Op een gegeven moment na bijna 6 uur kun je ook niet meer stoppen omdat je compleet doorweekt bent en het risico loopt dat die klote hut achter de volgende heuvel ligt. Het was alsof ik in het Casino was.. aaaah.. nog 1 keertje proberen, wellicht heb ik nu wel geluk. Ik had ondertussen ook al uren niets gegeten omdat het stortregende en ik geen zin had om zittend in de regen te eten, dus al met al voelde ik me helemaal top! Of niet. Na meer dan 8 uur om 23:15 zag ik eindelijk mijn langverwachte klote-hut. Dus dat kon onmogelijk 18 kilometer zijn zoals mij verteld was, maar goed. Ik was er!! (alvast excuses voor mijn taalgebruik, maar je hebt geen idee hoe ik me voelde) Toen was hoeren-pest-klote hok op slot.. Heb je net op je tandvlees in de storm en regen jezelf tot een nieuw uiterste gepusht omdat je wist dat je heerlijk droog kon slapen en al je spullen kon laten drogen, zit ‘ie dicht. Nog een half uur in iedere kier en hoek en onder iedere steen gezocht naar een sleutel, maar geen geluk. Er was wel een piepklein afdakje waar ik m’n natte zooi onder kon leggen zodat dat niet mee de tent in hoefde. Gelukkig was de inhoud van m’n rugzak (droge kleren, slaapzak etc) ook allemaal vochtig geworden dus mmmm.. heerlijk in m’n tentje in de stortregen geslapen. Ik was ook compleet over m’n honger heen door alle ellende, en ondanks dat ik weet dat je gewoon moet eten konden “ze” (wie dat ook mogen zijn) me wat. Slapen ging zonder enig probleem, want 8 uur lopen bijna zonder pauzes putten je goed uit. Owja, hoera! Vandaag m’n 6000 kilometer grens bereikt!!!

Dag 224 (194e loopdag) Alta

Om 07:00 werd ik wakker van de honger. Dikke stortregen op m’n tent waardoor ik m’n honger nog maar even heb doorgeslikt, want m’n eten en rugzak lag onder het afdakje buiten. 11:30 weer wakker van de honger, en ik moest naar de wc. Nog steeds met bakken uit de lucht. Dus m’n lichaam moest nog even wachten met alles omdat ik niet m’n laatste droge kleren ging opofferen. Rond 15:00 weer wakker geworden en de zon scheen zowaar!! Ik wist niet eens dat dat ding het nog deed, maar gelukkig scheen hij weer als nooit te voren. Dus heerlijk ontbeten met veel rijst, soep en tonijn uit blik. Rond 17:00 begon ik vandaag eindelijk met lopen. Ik snapte nog steeds geen klap van de kaart, maar of de schaal klopte van geen kant of er was wat anders aan de hand. Na iets minder dan 2 uur kwam ik een vrouw met haar moeder tegen die bessen aan het plukken waren, en maar eens even om inlichtingen gevraagd. Ik zat dus zeker niet op het spoor dat die lul van een supermarkteigenaar me vertelde, en ik had gister een behoorlijke afstand van meer dan 40 kilometer afgelegd. Daarbij was die hut waar ik gister was een prive-huis en zat ‘ie daarom op slot. Aaaahhh.. dat verklaard een hoop. En ik was al bijna bij Alta. Juist. Nooooooit meer zonder juiste kaart op pad gaan! Maar keer op keer schijnt het me toch te gebeuren. Irritante locals met hun waardeloze informatie. Ik liep met de vrouw en moeder mee naar hun auto, en toen vroeg ze of ik bij haar en haar gezien wilde logeren. Ze had een auto met een groen kenteken (max 2 personen) dus ik moest nog wel naar Alta lopen. Maar gelukkig kon ik m’n tas achterin leggen, en ben ik zelf die kant opgegaan. Vlak voor Alta pikte ze mij weer op en nam ze mij mee naar haar gezin. Ondertussen was het rond 22:00 en heb ik nog even een bord met vet gebakte eieren en belachelijk veel bacon naar binnen gewerkt.

Dag 225 Rust, Alta

Het is een hele aardige vrouw met twee behoorlijk ongeinteresseerde kinderen waar ik slaap. Ze is communistisch opgevoed en ze is nog steeds groot voorstander van deze denkwijze waardoor het erg leuk is om met haar te praten over wereldproblematiek en oplossingen voor de toekomst. Verder heeft ze een verzameldrang of weggooi-angst, maar welke van de twee het ook is, het hele huis staat vol met dingen. Van de keukentafel tot de kelder, van de sauna tot het bad, en van de gang tot en met de garage. Afgeladen en volgestopt met allerlei spullen, dingen, snuisterijen, prullaria en ontiegelijk veel meubels. Meer meubels dan er in 1 huis zouden horen te staan. Wederom grappig om te zien hoe sommige mensen leven. De dag werd natuurlijk wel behoorlijk overschaduwd door het nieuws van wat er in Oslo gebeurd is met die bom-aanslag en die kinderen op het eiland. Daar hebben we het ook goed lang over gehad. Tragisch en onbegrijpelijk dat zo’n idioot zich voordoet als agent en dan in het wilde weg kinderen neerschiet…….

Dat ze maar een passende middeleeuwse straf voor hem (en wellicht z’n handlanger) mogen verzinnen.

Mijn reis zit er nu bijna op. Nog 237 kilometer en over 10 dagen zijn m’n vader en broer hier. Dan is het me gelukt om van A naar B te lopen. Haha.. mijn hele reis past in negen letters. Van A naar B. Maar het koste me bijna wel 9 maanden. Ben al hard aan het visualiseren wat ik zal voelen als ik er ben, of als ik terug ben in NL, of als ik in de auto bij m’n Pa en broer zit. Maar om eerlijk te zijn heb ik nog geen idee, ik hoop alleen niet dat het als een domper zal aanvoelen dat het afgelopen is.

Over 10 dagen krijg je antwoord!

Sorry… hele lange blog! Veel gezien, beleefd en gedaan.

Foto’s -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 204 (176^e loopdag) Vakkotavara

Eerst vandaag m’n blog bijgwerkt, want er was voor het eerst sinds dagen stroom, internet en telefoonbereik! Lopen stelde niet veel voor aangezien het een lang stuk over een weg was. Dit hoorde namelijk ook niet bij het Kungsleden, maar wel noodzakelijk om het pad te vervolgen. Bij de stuga aangekomen was er een allervriendelijkste Stugvardin (als je dat zo schrijft) genaamd Jenny. Hele hartelijke en aardige vrouw die mijn plan ook zeer mooi vond en me aanbood om voor mij en haar een maatlijd klaar te maken! Ook mocht ik weer gratis overnachten in de stuga en stond er de volgende ochtend ook nog een ontbijt voor me klaar. Waren nog meer aardige mensen in de hut, en heb dan ook weer een alleraardigste avond gehad. Zoals je wellicht kan begrijpen ben ik al een tijdje door mijn leesvoer heen, en het 1^e stuk Nederlands leesbare voorwerp wat ik hier tegenkom is het blad Happinez. Verassend genoeg een blad dat over meditatie e.d. gaat. Wel apart om te zien dat veel mensen het lopen dus gebruiken om wat dieper tot zichzelf te komen. Uiteraard heb ik het tijdschrift meegenomen, maar als was het de Viva of de Story en van mij part zelfs de Vriendin of Libelle. Dan nog had ik ze meegenomen haha.. Al was het maar om m’n Nederlands op peil te houden ;)

Dag 205 (177^e loopdag) Kaitumjaurestugorna

Vanmorgen dus begonnen met een ontbijtje met verse kaas!! Zo, dat was wel een tijdje geleden dat ik dat heb gehad, en d’r gingen dan ook een flink aantal knackerbrodjes met kaas naar binnen. Zowieso gaan er altijd een flink aantal knackerbrodjes naar binnen, aangezien dat spul voor geen meter vult.. och wat heb ik weer eens zin in lekker brood. Zacht en vers, van herinnering aan de geur alleen al krijg ik heimwee haha.. Ik kreeg ook nog wat chocola en ander spul mee van haar voor mijn reis. Ontzettend bedankt voor de gastvrijheid! Daarna op pad. Alles ging wel prima, lekker weertje en met de nieuwste dancedepartment in m’n oren was het allemaal fluitend te doen. Helaas kwam ik toen bij een meer dat ik met een bootje moest oversteken, maar helaas had ik de pecht dat er maar 1 boot aan mijn kant lag. En om die Stugvard aan de andere kant te seinen om me op te halen met de motorboot koste me weer een 10tje. Gelukkig was het lekker weer, en de afstand een kleine kilometer gok ik dus dat werd lekker drie keer roeien. Na dat ik de eerste keer over was heb ik nog eventjes gewacht in de hoop dat er nog mensen aan kwamen lopen die dan uiteraard mijn bootje mee mochten nemen. Helaas. Dat werd roeien. Bootje achter mijn bootje geknoopt en weer gaan. Weer aan de andere (de 1^e kant dus) kant aangekomen ben ik even lekker van de zon wezen genieten en met m’n blote voeten in het water was het heerlijk te doen langs de kant. Net toen ik voor de 3^e keer over wilde gaan kwam en man met zijn zoon aanlopen die ook die kant op wilde. Scheelde mij weer, want nu hoefde ik in iedergeval niet alleen te roeien. De man wist tijdens het roeien mij wel vier keer met de peddel tegen m’n hoofd aan te slaan, en na de derder keer wees ik hem op het al oude Nederlandse gebruik dat hij moest trakteren. Bij gebrek aan taart dan maar een pilsie dacht ik zo. Toen we aan de overkant kwamen had ik eigenlijk al meer dan 2 uur over gedaan (met relaxen en pauzeren) om over te komen dat ik direct besloot om verder te gaan. Een belachelijk steile klim stond mij op te wachten, dus het was weer ouderwets zweten in de brandende zon. Een kleine 10 kilometer later kwam ik bij de Stuga aan waar ik wilde overnachten. Wederom een bijzonder aardige Stugvard die toevallig net zelfs cake had gebakken. Dus lekker aan de koffie en cake, en wederom mocht ik gratis overnachten. Helaas was dit de eerste keer dat ik had gewild dat het niet had gemogen. Want wel het volgende is gebeurd en naar waarheid voor u uitgeschreven. Rond 23:30 ging ik slapen en had mijn kamerdeur dicht gedaan. Er waren een 5-tal muggen die mij waarschijnlijk uit mijn slaap zouden houden, dus met Happinez, een kussen en mijn handen had ik het binnen 5 minuten tot mug-vrije zone verklaard. Dat wordt lekker slapen straks. Toen ik een halfuurtje lag te tukken/sluimeren werd ik wakker van gezoem. Shit. Er waren dus toch meer. Wederom op oorlogspad gegaan en binnen no-time had ik er nog 2 naar de andere wereld geholpen. Weer liggen. Drie kwartier later het zelfde tafereel. Ondertussen was het bijna 1 uur geweest. Ik snapte er geen moer van waar die beesten vandaan kwamen. Een raam stond open, maar daar zat een goedsluitende hor voor, waar volgens mij geen beestjes door naar binnen kunnen. Maargoed, wie ben ik. Raam dicht, weer 5 muggen te pakken die achter het hor-raam zaten te wachten op een kans. Helaas dus geen kans. 5 minuten op de rand van het bed gezeten en na dat ik wederom zeker wist dat alle bewegende beestje niet meer bewogen, en geen zoemgeluid meer maakte weer proberen te slapen. Maar om eerlijk te zijn had ik het vertrouwen een beetje verloren dat dit een goeie nacht ging worden. Het gevolg was dus dat ik moeilijk de slaap kon vatten omdat ieder geluidje me mijn oren deed spitsen of het niet weer zo’n vervloekt beest was. Iets na drieen nog steeds zonder slaap en ja hoor.. bzzzzz.. Alles potdicht, maar het lijkt wel of ze hier zomaar ontstaan of opnieuw tot leven komen. Weer op jacht. Alles dood.. dit keer ben ik gaan proberen te slapen met een net over m’n hoofd. Ik denk dat ik ergens om half 5 een beetje lag in te dutten en prik!! Op m’n wenkbrauw door het net, en ik had niet eens gemerkt dat ik ook al op m’n lip geprikt was. Toch 5 minuten geslapen. Bijna had ik m’n tent gepakt en die buiten opgezet, maar toen kwam ik op een geniaal idee. Van verschillende dekbedden had ik een muur gemaakt om mijn stapelbed heen, zodat ik een soort van (semi) luchtdichte kooi had weten te construeren. Uiteraard na dat ik weer een ronde des doods door de kamer had laten gaan. Geen gezoem, binnen in mijn grot was geen kiertje licht te bekennen, wat uiteraard gelijk moet staan aan dat er geen muggen in kunnen komen mochten ze weer als zombies tot leven zijn gekomen voor de zoveelste keer. Rond kwart over 5 nam verminderde m’n hartslag en dacht ik lekker te kunnen slapen. Maar door zoveel ellende sliep ik maar half en met een oor en oog open. En een uurtje later hoorde ik het vertrouwde bzzzzz weer. Moedeloos, radeloos en hulpeloos had ik nog 1 optie niet uitgeprobeerd. Eers was die optie om het huisje inclusief mezelf in lichterlaaie te zetten, maar net op tijd kwam er nog een optie op zetten. Ik had van meerder de dekens de hoeslakens afgehaald en deze vakkundig over mijzelf heen gedrapeerd. Zodat ik het 1. Niet snik en snik heet zou krijgen. 2. Nog gewoon kon ademen door de stof heen. En het belangrijkste 3. De muggen me niet konden pakken. Ondertussen was het bijna 7 uur, en heb ik eerst de wekker van 07:30 maar uitgezet. Ik zou wel zien wanneer ik wakker werd. Eers slapen! En verdomd, het lukte. Wellicht speelde ook de vermoeidheid een grote rol hierin want ik werd om 11:40 wakker met flink wat bulten op m’n voet en kuiten aangezien ik die in mijn slaap vrij had geschopt, en dat laten de muggen zicht uiteraard geen tweede keer zeggen. Een Nederlandse auteur heeft het boek “nooit meer slapen” geschreven en dat gaat volgens mij over dit gebied. Altijd daglicht en altijd muggen! Een verrekte combinatie kan ik je vertellen, en zal het boek bij thuiskomst maar eens gaan lezen.

Dag 206 (178^e loopdag) Westerlijke Kebnekaise vallei

Zoals vermeld werd ik om 11:40 wakker en kwamen met netto slaapuren van deze nacht nog steeds niet boven de 5 uit volgens mij. Ondertussen waren er alweer andere wandelaars langsgekomen om te lunchen, en zo ook de vader en zoon van de dag ervoor door wie ik vakkundig met een peddel bewerkt werd. De zoon merkte “gelukkig” op dat ik nog een pilsie van z’n vader tegoed had, en zodoende heb ik voor het eerst sinds een aantal jaar mijn ontbijt met een blik bier weggespoeld haha.. Pilsie is hier trouwens een goeie 2,8% dus daar kun je er wel een paar van wegtikken voordat dat in je benen gaat zitten. Kreeg ook nog een zak nootjes van ze voor de energie. Hierna ging ik rapido er vandoor, want ik had een schematje gemaakt die ik graag even wilde volgend. Bijkomend voordeel van dat de zon nooit onder gaat is dat het eigenlijk geen klap uitmaakt wanneer je begint met lopen of wilt gaan slapen. Je biologische klok snapt het toch al allemaal niet meer. De natuur was deze dag weer echt schitterend en het lopen ging prima aangezien het pad ook behoorlijk makkelijk te behappen was. Rond 5en kwam ik bij de volgende stuga uit waar ik even wilde avondeten en vervolgens nog 1,5 of 2 uur verder wilde gaan richting de Kebnekaise (hoogste berg van Zweden) die ik morgen wilde gaan beklimmen. In de Stuga aangekomen bleek het een gezellige boel te zijn met leuke Zweden en 3 Koreanen. Van een van de Zweden kreeg ik een maaltijd voor mij reis en kon ik weer honderd en tien vragen beantwoorden over wat ik aan het doen was. Gelukkig voor mij was er een vrouw met wie ik in gesprek kwam die ook graag dingen vertelde waardoor ik even pauze had. Hele aardige vrouw met een lichte ADHD tik, en dat was ook wel te merken haha, maar leuke ontmoeting. Vervolgens kwam er nog een man binnenlopen in een “snel” pak. Hij was aan het trainen voor de Fjallraven-classic en dat houdt in dat je van Abisko naar Nikkaluokta rent over het (hobbelige en stenige) Kungsleden. 105 km zo snel mogelijk. Of je slaapt en eet moet je helemaal zelf weten. Ligt er maar net aan hoe graag je als eerste over die finishlijn wilt komen. De winnaar van afgelopen jaar deed het in 12 uur. Als je in je leven ooit op het Kungsleden heb gelopen moet je wel even slikken als je dit hoor. Nait Normaal. Deze dude deet het met z’n vriendin en hun doel was onder de 30 uur. Piepklein tentje en wat eten mee, en om de zoveel uur rennen even 2 uurtjes tukken. Ik was helemaal gefacineerd door het verhaal, en achter in m’n hoofd heb ik al een aanteking gemaakt op het lijstje “ooit nog te doen in mijn leven”. Dus mocht iemand zin hebben om met mij als team man/man of man/vrouw dit te lopen aarzel niet en bel !! : ) ik zou het zo doen. De renhaas beukte z’n eten naar binnnen, en spurtte er weer vandoor! Ajuus. Net toen ik er vandoor wilde gaan kreeg ik nog wat geld van de Zweden in mijn hand gedrukt en werd ik opeens staande gehouden door de Koreaanse vrouw. Bleek dat ze een schrijfster van reisboeken/reisverhalen was en ze was erg geinteresseerd in mijn verhaal. Ze had ook de Camino naar Santiago de Compostella al 2 keer gelopen en een keer de Spaanse variant waar ik ben begonnen. Mocht je ooit (wat is de kans haha..) een Koreaans boek over de route Via de la Plata, Camino Frances of het Kungsleden in je handen krijgen, dan heeft zij die geschreven. Die van het Kungsleden moet nog uitkomen, want daar werkt ze nu aan. Anyway, ze heeft mij geinterviewd op zo’n typisch (denk ik) Koreaanse manier. Vewy niiiiice vewy niiiiiice. En mij verteld dat ik in een Koreaanse krant kom te staan. Email adressen uitgewisseld, en nu maar afwachten! Maar was een mooie ervaring. Ik kreeg nog een gelukbrengend Koreaans souvenier van haar cadeau wat heel erg lief was, en ook nog wat geld om lekker eten van te kopen. Wederom zoveel hartelijkheid waar ik echt versteld om blijf staan dat ik het keer op keer weer tegenkom. Bijna 2 uur vertraagd op mijn orginele plan ben ik weer verder gelopen. Na drie kwartier kwam ik zomaar twee Nederlandse jongens tegen die ook de volgende dag de berg opgingen. Ik wilde alleen nog een eind verder de goeie kant uitlopen, dus na een kort gesprek tussen de muggen ben ik weer verder gegaan. Iets over negenen stond ik in een prachtige vallei (zie fotos) waar ik op een heel grappig klein eilandje van dikke mos mijn tentje heb opgezet. Qua kampeerplek had ik de jackpot wel geraakt denk ik. Zelde in zo’n belachelijk mooie plek geslapen. Helaas liet het slapen nog even op zich wachten (owja, sorry dat deze blog zo lang is, maar er is zoveel te vertellen dit keer!!!) Naast me stond een redelijke berg met de naam Sinnicohkka met een top aan de westkant van 1678 meter. Uiteraard was m’n bedoeling alleen maar om een stukje om hoog te gaan om de vallei wat mooier te aanschouwen. Gewapend met een flesje water en een zakje nootjes an de beklimming begonnen. Toen ik daar zat was het helemaal geweldig. Genietend van de stilte en een super uitzicht begon helaas mijn drang naar avontuur toch op te spelen. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik (toch wel vaak) wil kijken of ik net iets verder kan, net iets harder.. net iets.. vul maar in. Vaak is het totaal niet slim en kom je in situaties (bijvoorbeeld lopen van Tarifa naar de Noordkaap haha.. om maar 1 te noemen) terecht wat soms niet had gehoeven. Anyway.. ik naar boven sjouwen over de grote losliggende rotsblokken, het werd uiteraard steeds steiler en steiler en op een gegeven moment was ik er bijna van overtuigd dat de berg mij wilde laten zien dat ik er niet op kon komen omdat het me iedere keer nog wat moeilijker gemaakt werd. Hierna volgde een gedachte gang die wellicht niet al te pienter was, want ik liet doelbewust de weg terug achterwegen. Op geen mogelijke manier kon ik namelijk deze route zonder touwen e.d. naar benden terug. Haha.. omhoog ging wel met handen en voeten klauteren, maar dat kan je op de terugweg dus niet doen. Tenzij je Spiderman heet, maar ik heet Stefan en die vlieger ging dus ook niet op. Maar goed, de zorgen zijn voor later en eerst moest ik dus de top nog zien te bereiken. Uiteindelijk na een goeie 2,5 uur stond ik bovenop Sinnicohkka en had ik een uitzicht wat echt betoverend was. Het was dus rond 00:00 en de zon hing nog ruim boven bergketens die zich in de verte tegen de ijle lucht afschetste en om mij heen niets anders dan bergen en besneeuwde toppen. En heeeeele diepe dalen! Ik was zo intens blij dat ik toch maar ben doorgegaan naar de top. Hier heb ik ook een filmpje gemaakt die ik zal proberen online te zetten. Maar goed, toen de weg terug. Aangezien ik dit nu typ (pap & mam) kunnen jullie gerust ademhalen. Het eerste stuk terug ging wel lekker aangezien de werkelijke top vrij glooiend was. Hierna kwam ik bij het gedeelte waar het “lekker” steil naar beneden ging. Het ging niet helemaal soepel en ik kan ook niet beweren dat ik me er erg lekker bij voelde om bijna steil naar benende te moeten springen van losliggend rotsblok op het volgende. Van het volgende wat ik typ weet ik niet eens of ik het op mag schrijven of dat het een onderonsje tussen mij het “het lot” had moeten zijn. Hier heb ik ook 1 foto van gemaakt (genaamd Danger!) Als je rechts op de foto kijkt zie je heel klein de delta waar ik m’n tentje heb staan (zie andere fotos) En ik weet niet hoe duidelijk je het kan zien maar nog iets steiler dan dit en het had loodrecht geheten. Domme amateur-alpinist die ik denk dat ik ben wilde ik dus over deze ijs/sneeuw helling naar beneden glijden op m’n schoenen met behulp van m’n wandelstokken. Terwijl ik er heen klauterde flikkerde er wat goeie stenen naar beneden die (zonder grappen) na een vrijeval van 5 meter onderaan de “piste” kapotklapte op het steen. Maar deze henk was al te ver om nog terug te gaan. Daarbij was het hele gedeelte waar ik naar terug zou moeten loszand en dikke keien waar ik alleen maar mee naar beneden zou glijden. Dus centimeter voor centimeter stapte ik naar beneden op het sneeuw, en plots glee ik een stuk. Hak. Voeten in de sneeuw en stoppen. Ow dat ging best lekker, nog een stukje. Toen was ik opeens bijna halverwegen en ook zelfverzekerder. DOM! Heel F*cking dom. Ik gleed en had mezelf niet meer onder controle, met een aantal rampscenarios in m’n hoofd met m’n hakken staan beuken in het sneeuw en hetzelfde met m’n stokken geprobeerd en zo’n kleine 8 meter tot aan de rand kwam ik tot stilstand. Hart in m’n keel, traantjes in de ogen en de broek bijna vol met het eten van gister. Hallo Engel op m’n schouder.. was u daar weer? Met bibberende beentjes naar de rotsen toe gekropen en ik weet niet of je op foto “Danger 2” het beige gedeelte goed kan zien (waar ik op terecht was gekomen) maar in alle oprechtheid die ik in me heb kan ik je vertellen dat ik het er in iedergeval niet erg goed vanaf gebracht zou hebben mocht ik dat laatste stukje zijn doorgegleden. Maar ik was er nog niet. Moest nog steeds een groot steil stuk met rots, zand en stenen overbruggen. Enkels die knikten en knieen die kraakten en een paar keer met een lading stenen een paar meter naar beneden glijden, maar al doende kwam ik dichter en dichter bij het dal. Uiteindelijk (zie filmpje!) kwam ik weer bij een sneeuwhelling terecht, maar deze had een flauwe hoek helemaal naar beneden. Daarbij was de sneeuw dikkig en papperig zonder ijs en heb ik met veel sneeuwpret al skiened en glijdend op m’n reet m’n “dalfahrt” ingezet. Wat was ik blij dat ik beneden was!! Lag om 1:45 eindelijk in m’n nest, en wat was ik gesloopt zeg. Maar wat was het mooi en spannend…

Dag 207 (179^e loopdag) Westerlijke Kebenekaise vallei

Rond 09:45 was ik wakker en ben ik richting de Kebnekaise gelopen. Moet wel zeggen dat m’n benen niet stonden te juicehn na dat afmattende avontuurtje van gisteravond, maar als ik ga moeten ze nu eenmaal mee! Dus hop. Het lopen ging voornamelijk over dikke grote losliggende rotsen, wat dus weer meer neerkwam op springen en proberen je enkels niet te breken. Een groot voordeel was dat ik alleen een day-pack bij me had en alle zware ellende in m’n “base-camp” had achtergelaten. Op een gegeven moment zag ik dat ik al een halfuur paralel aan een groot stuk sneeuw liep te stuntelen, en ben dus daar maar op gaan lopen. In iedergeval gegarandeerd geen gebroken enkels op het sneeuw, hooguit was kouden benen. Maar aangezien de zon ook al erg hard z’n best deed was dat zo erg nog niet. Zowaar voor het eerst sinds ooit zonder shirt gelopen! Lekker bronzen op de piste.. kan het nog beter? Toen ik het vlakker kinderachtige gedoe achter me had gelaten was het tijd om de berg te beklimmen. Tjonge, dat was lang, hoog en stijl zeg. En maar klimmen en maar klimmen. Toen begon ik het toch wel wat dom te vinden dat ik de dag voor dat ik de hoogste berg van Zweden te lijf ga mezelf moest uitputten op die andere berg want zwaar had ik het er wel mee. Maar aangezien je met bitchen en huilen geen meter verder komt heb ik die zelfmedelijden maar weer snel doorgeslikt en als een taaie berggeit afgemaakt waar ik voor kwam. DE TOP!!! En wat was het er mooi! Helemaal bedekt in een mooie laag sneeuw. Het was echt een bergpunt zoals een kind hem tekent. Grijse berg met een schattige witte punt op 2106 meter. Net voor mij gingen er 5 lawaaierige gasten vanaf waardoor ik 10 minuten alleen daar even lekker kon genieten. Toen kwam er nog een stelletje bij aan wie ik vroeg of ze van mij en ik van hen even wat foto’s moest maken. De man gaf gewillig zijn camera aan mij en zodra ik begon met plaatjes te schieten ging de romanticus door z’n knieen en toverde een doosje uit z’n broekzak! Wat een held. Je vriendin ten huwelijk vragen op de hoogste berg van je land. Zij uiteraard in tranen en gelukkig voor hem zei ze ja! Ik uiteraard veelvuldig fotos knippen en het was zeer mooi om hier getuige van te mogen zijn op deze locatie. Overals sneeuw, ijs en bergtoppen. Haha.. ondanks dat het mijn vrouw niet zou worden en ik daar alleen was voelde ik me ook heel blij en oprecht gelukkig om daar te mogen zitten. Hierna moest de afdaling ingezet worden. Op de heenweg had ik al gezien dat de hele bovenrug van de bergen waar ik langs liep nog onder het sneeuw zaten, en had ik gister (bij het laatste gedeelte) geleerd dat de sneeuw op glooiende stukken papperig en dik is. Dus ben in een murderhard tempo via sneeuwvlaktes naar beneden gesjeesd. Soms glijend/skieend, en soms grote sprongen naar beneden maken en het was echt heerlijk. Ik was bijna nog een keer omhoog gegaan omdat het zo belachelijk leuk was. Ik deed er een dikke 4 uur over om omhoog te komen en in minder dan twee uur was ik weer bij m’n tent. Ik voelde me ook echt top omdat ik het stomme moeizame pad dat iedereen volgt in het dal links had laten liggen en door m’n eigen pad te banen echt het idee had dat ik op wintersport was en tegelijk in een attractiepark. Zoals je begrijpt ben ik de afdaling van gister al weer compleet vergeten haha.. niet te lang bij stil staan. Toen ik bij m’n tent was zaten de twee Nederlandse jongens vlakbij m’n tent lekker in de zon. Dus even bij hun gaan zitten en wat gepraat. Ik had een blikje fanta en een flesje whisky (dat ik al meer dan 2000km met mee draag) helemaal naar boven meegenomen om te genieten, maar was ik dus helaas in al mijn euforie vergten. Zodoende heb ik in het dal mijn (wat bedoeld was als cola-whisky) fanta-whisky opgedronken. De zon had deze dag lopen branden als een gek, ik had me al twee dagen helemaal kapot gelopen en ik ga er niet vanuit dat die ene druppel drank ook maar iets bij droeg, maar van het ene op het andere moment was ik helemaal stuk. Ik zou met die jongens tegelijk wat gaan eten, maar toen ik even in m’n tentje ging zitten zakte ik als een stuk ellende in elkaar. Op, gaar en gesloopt. Dat was rond 18:00 gok ik. En om 23:30 werd ik voor het eerst weer wakker. En moest ik nog eten helaas. M’n kop gloeide en bonkte als een gek en had een bek als woestijn, m’n lippen waren uitgedroogd en alles deed echt zeer. Snel een vitamine tablet, (ik heb geen aftersun, dus alsnog..) factor 30 op m’n gezicht, lippen in het vet en veeeeel water gedronken en suiker d’r in gedaan. Eten met tegenzin weggewerkt en weer slapen. Misschien moet ik ook maar niet te veel hooi op m’n avontuurlijke vork nemen, want dit voelde niet heel soepel meer aan.

Dag 208 (180^e loopdag) Salkastugorna

Moeilijke ochtend, en ik was echt een beetje overwerkt volgens mij. Ik werd om 10:00 wakker en kon er niet uitkomen, ik heb eigenlijk de hele dag een beetje liggen lezen in m’n tent, en na ieder hoofdstuk gezegd; Na dit hoofdstuk ga ik echt wat doen. Nou, om 18:00 had ik m’n boek uit en kon ik dan toch eindelijk gaan lopen. Het was iets van 12 km tot de volgende stuga, dus me er maar op ingesteld dat ik vandaag niet al te veel zou presteren. Helaas merkte ik bij het lopen dat ik mijn hielbot en alle daaromheenliggende spieren teveel heb belast met het continu schuin lopen de afgelopen twee dagen, en een stekende pijn was hier het resultaat van. Wat helaas weer resulteerde dat ik m’n linker voet bij het neerzetten niet goed onder controle had, wat er weer op neer kwam dat ik om de zoveel stappen bijna onderuit ging. Gelukkig was het maar een kort dagje, en hadden ze bij de stuga waar ik sliep zelfs een bastu (sauna). Dus lekker gechilled daar, warm gedouched en m’n kleren maar weer eens gewassen. Was wellicht ook alweer iets te lang geleden.

Dag 209 (181^e loopdag) Tjaktastugorna

De batterij van m’n telefoon is dood, dus ik heb momenteel geen wekker meer. Vandaag werd ik dan ook om 12:20 wakker. Ik weet niet zo goed wat er met me aan de hand is, maar het gaat allemaal een beetje gek momenteel. Chronisch vermoeid, last van m’n spieren maar in m’n hoofd voel ik me eigenlijk heel goed. Dus daarom lukt het allemaal nog wel. Lopen was vandaag wederom niet heel boeiend, behalve dan dat ik de hoogste pas moest oversteken zoals ik werd gewaarscuwd. Ik heb op het Kungsleden wel hogere en steilere stukken meegemaakt volgens mij, dus ik snap niet waarom men je bang probeert te maken voor deze heuvel. Maargoed, dat ging weer vrij makkelijk. In tjakta aangekomen zag ik twee mannen die ik in Vakkotavare ook al had gezien. Ze waren verbaasd mij te zien omdat ze dachten dat ik veel sneller was. Maar door mijn Kebnekaise uitstapje en mij gesloopte dag erna was ik dus op gelijke afstand met deze twee heren van begin 70(!). Echt briljant om te zien dat twee van die oude knarren gewoon nog lekker anderhalve week door de bergen lopen met volle bepakking op. Gezellig met ze gegeten en lekker optijd naar bed gegaan, want morgen stond er een tochtje van 36 kilometer op het program. Owja, spieren voelen al wel weer wat beter, maar m’n hiel doet nog niet helemaal goed mee.

Dag 210 (182^e loopdag) Abiskojaurestugorna

Ik had mezelf al even laten inlichten, en wist al dat het geen hele moeilijke stukken zouden worden op deze 36km, anders had ik ’t waarschijnlijk in twee dagen moeten hakken. Ik was vanmorge om 07:00 opgestaan tegelijk met de twee opa’s zodat ik mijn volle dag kon benutten. Ik begon te lopen toen het net gestopt was met regenen, en heb de hele dag tussen de buien doorgelopen. Uiteraard was ik hier erg blij mee, omdat ik geen enkele keer nat ben geworden maar wel de hele dag overal regen zag neervallen. Halverwege bij een pauze plek kreeg ik nog van een man en z’n familie 200kronen toegestopt omdat ze mijn trip een mooi initiatief vonden. Vandaag is trouwens de 4^e dag dat m’n Ipod leeg is, dus ook deze laatste 20 kilometer van vandaag moets ik weer met mezelf doorbrengen. Uiteindelijk rond 19:00 bij de hut aangekomen waar ik van de Stugvard en z’n vrouw weer gratis mocht overnachten. Vlak voor het slapen een overheelijke avondduik in het meer genomen zodat ik fris en schoon m’n mand in dook. Uiteraard na dat ik een kleine 50 keer door muggen was geprikt tijden het aan en uitkleden op het strandje. Niet-Te-Doen!!. Maar zolang je met je hoofd onder water zat was er niets aan de hand. Om 22:00 lag ik op bed omdat ik vanwege deze lange dag weer goed gesloopt was.

Dag 211(183^e loopadg) Abisko

Oke, wellicht was ik iets te vroeg naar bed gegaan voor mijn doen. Ik werd om 03:30 ongeveer wakker, en in de slaapkamer naast me lag een gozer te snurken. Luid & hard, waardoor mijn slapen niet meer ging. Om 04:45 ben ik met een kop thee maar m’n nieuwe boek gaan lezen omdat ik helemaal gek werd van die vent. Om 06:00 was ik denk ik moe genoeg om hem te negeren en verder te slapen. Tot 09:00, dus weer een goeie nacht achter de rug. Vandaag is m’n laatste dag op het Kungsleden en hoef ik maar 13km te lopen over een vrij makkelijk pad. Zo rond 11-en lekker op m’n dooie gemakje in de zon naar Abisko gewandeld. Heerlijk gewoon, en wat een fijn gevoel was het dat ik bij het bord aankwam en dat hele pad van A tot Z had uitgelopen. Schouderklopje voor mezelf, en een ijskoud Pilsie! Hier mocht ik weer een rusitg gratis nachtje tukken, en ik herkende 3 jongens van mijn leeftijd uit de hut van gister. Aardige gasten die me uitnodigde om hun fles Jagermeister leeg te maken en gezellig een paar biertjes te drinken. Eerst heb ik bij de supermarkt (jeeej, de eerste supermarkt in 17 dagen ongeveer!) een heerlijke ovenpizza Dr. Oetker Funghi gehaald. My favorit. Dus een lekker rustig avondje.

Dag 212 rust in Abisko, trein naar Narvik in Noorwegen

Gisteravond en vandaag ben ik na praten met verschillende mensen tot de conclusie gekomen dat ik met de trein naar Narvik in Noorwegen moet gaan. Vanaf hier zal ik de E9 (snelweg) volgen om z.s.m. op de Noordkaap aan te komen. De andere optie was een kronkelig, maar uiteraard rustiger en mooier, natuurpad. Helaas moest ik dan weer voor een week of langer al m’n eten meesjouwen en schiet het weer niet echt op. Aangezien Pa & broer mij op komen zoeken moet ik nu wel een beetje rekening met dat soort dingen gaan houden. Dus (kijk maar op de kaart!) een rechte lijn van oost naar west zal ik straks met de trein afleggen, om vervolgens in Narvik een paar lichte hardloopschoenen te kopen en dan is het verstand op 0 en kilometers maken over het asfalt. Ik laat m’n mooie Hanwag’s en nog een hoop andere dingen achter ergens in Narvik om deze op de terugweg weer op te halen. Scheelt me een hoop onnodige kilo’s en energie. Morgen begin ik dus aan m’n laatste etappe van 745 kilometer, en over 23 dagen heb ik gasten dus dat word in iedergeval 30km per dag lopen, maar na zoveel kilometers de afgelopen maanden zal dat het probleem niet meer moeten vormen lijkt me. Ik heb er in iedergeval veel zin in om dit laatste stukje naar m’n hand te zetten!!... En om lekker veel te eten bij terugkomst.. ik weeg nog maar 70 kilo …. Oi oi oi

Kleine Blog/ Small Blog

Little English summary

I’m doing very well! At the moment i’m meeting so many nice, friendly and interesting people along the road that the “lonely” feeling disappeared totally! And I’m very happy with that ofcourse. The first two days from Kvikjokk Emelie walked with me. She’s working at Kvikjokk’s Fjallstation and had a few days of and wanted to go north. So we might as well walk together. I had a very nice time walking with her although she fell on her face what, of course, was kind of a bad thing. Luckily no lasting damages on her face, but a few bruises and cuts were the result. So we made an early camp on the side of a like and I had to cook for two since I had lost a bet we made earlier that morning. The next day we went to Partestugan which was not so far from where we were, but since it was raining it was far enough haha.. Later in the afternoon we tried some fishing but again without result. Even with your lucky fish-thing that you gave me in Saxnas Rune I didn’t have any luck. The next day I had to say goodbye to Emelie because she had to go back, and I was going further. I had to cross a nice lake by rowing boat to Aktse where I had a beautiful view that was truly amazing. The next morning a helicopter that dropped off some goods for the stugan was also my signal to wakeup, but then you realize how far from everything you are when a helicopter has to bring the groceries!! The next day I had to cross a bigger lake were I met Alex and Suzanna from Germany. The three of us rowed over the lake, but because of quit strong winds it was pretty hard to get to the other side. At one shallow part I jumped out of the boat and start pushing, because else we still would have been rowing now I think haha.. Afterwards I followed them in to the mountains en we made camp at a very nice spot near a small lake. The last days I have a real holiday/camping feeling because of the great people that I meet! Thanks so much for your help.. At night we made a nice fire and chilled a lot. The next morning we woke up quite late, but it didn’t matter since we were not far from our destination. So I even went on a small fishing expedition in the lake, and ofcourse I caught nothing once again! But it was very nice sitting there. Meanwhile, Suzanna made tea in old German sock… mmm.. haha.. No the sock was brand new, but still it looked very funny to me. That’s about it in a short version!

Pictures are here -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 197 (171^e loopdag) Halverwege Partestugan

Vanmorge heb ik nog wat tips van Bjorn meegekregen waaronder het eten van zeezout. Iets met mineralen in je bloed die de gelijke golflengtes als het zeezout hebben. Ofzo? Haha.. weet iemand waar ik het over heb? Heb in iedergeval een busje van hem meegekregen en moeten beloven dagelijks een dosis in te nemen. Baat het niet, dan zal ik er wel ziek van worden. Maar ik kan het uiteraard altijd proberen! Daarna ben ik in het lekkere weer op pad gegaan, en dit keer voor het eerst sinds heeeeeele lange tijd niet alleen. Emelie, 1 van de medewerksters van het Fjallstation, was 4 dagen vrij en wilde richting het noorden lopen. Aangezien dat ook mijn richting op was had ik zowaar een looppartner! Wel even wennen om op iemand anders tempo te moeten lopen, maar het was een kleine 100 maal gezelliger dan weer alleen te gaan dus dat had ik er graag voor over. We zouden naar Partestugan gaan, maar iets over de helft gebeurde er wat verveldends. Emelie ging headfirst de heuvel af en knalde met d’r gezicht op een steen. Ik schrok hier uiteraard ook goed van, maar zij verkeerde hierdoor in lichte shock. Dus heb ik haar overeind geholpen en 100 meter verder besloten om ons kamp daar aan het meer op te zetten en niet meer verder te lopen. Daarna moest ik haar enigszins verzorgen, want ze had schrammen en bloed op d’r gezicht, was heel stil en voelde zich erg misselijk. Gelukkig had ik die ochtend een weddenschap over de hoogte van Kvikkjokk verloren dus ik moest toch al koken, en kon zij een beetje bijkomen. Achteraf gezien had ze nog heel veel mazzel, aangezien d’r gebit en kaak de klap hadden overleefd. Dus bij een chill vuurtje over van alles en nog wat gepraat en ik had zowaar weer een beetje een vakantiegevoel te pakken. Geen haast, geen stress en wat gezelligheid.

Dag 198 (172^e loopdag) Partestugan

De volgende dag waren we prima aan het lopen, maar Emelie had volgens mij nog een beetje last van de val en toen we bij Partestugan aankwamen en het ook nog ging regenen was eigenlijk al snel besloten dat we daar binnen bleven chillen. Hier was ook voor het eerst een hutbeheerder aanwezig, van wie ik een hoop vistips heb gekregen. Later op de dag kwamen er nog andere wandelaars bij waardoor er opeens nog meer aanpsrak was. Na een tijdje hebben we nog geprobeerd wat vis te vangen, en ik had zowaar voor het eerst in m’n leven met deze hengel beet! Helaas haalde ik de lijn iets te etnhausiast binnen waardoor het avondmaal er weer vandoor kon gaan. Ik werd wel helemaal leip van alle muggen die je aan het opvreten zijn, maar met de juiste netten, handschoene e.d. en als je net doet alsof ze er niet zijn valt het allemaal wel mee. Althans, dat hou ik mezelf maar voor haha.. Het begint eindelijk wat drukker te worden op de route en wat gezelliger met alle mensen waardoor ik met een heel fijn gevoel momenteel aan het wandelen ben en het gevoel van eenzaam zijn eigenlijk geheel verdwenen is.

Dag 199 (173^e loopdag) Aktse

Deze ochtend ging Emelie weer terug naar Kvikkjokk, en ging ik uiteraard weer op m’n eigen wat hogere tempo naar het noorden! Wel weer alleen, maar zulke ontmoetingen met mensen geven me veel energie om weer door te gaan. De natuur was weer echt adembenemend, en ik was lekker aan het doorlopen. Doordat ik zo lekker aan het doorlopen was, stapte ik toen ik over een paar loopplanken liep mis, waardoor ik tot m’n knie in de smerige drek verdween haha.. Moet niet al te veel gaan flierefluiten en wel een beetje scherp blijven natuurlijk! Uiteindelijk kwam ik bij een meer uit waar ik een goeie 3 kilometer moest gaan roeien. Gelukkig lagen aan mijn kant weer twee bootjes waardoor ik zo in kon stappen. Het meer was groen-blauwig en m’n camera kon niet zo mooi vast leggen wat ik zag. Toen ik midden op het meer in de zon aan het roeien was, was er achter een op zichzelfstaande berg een regenbui aan het neervallen waar de zon doorheen scheen. Kijk maar even bij de foto’s en begrijp dat het in het echt nog 100x zo mooi was! Ik heb lekker een kwariertje stil op het water gezeten en om me heen gekeken. Gelukkig waren er ook geen muggen op het water waardoor het een stuk aangenamer was. Toen ik uiteindelijk bij Aktste aankwam bleek dit niet meer dan een stugan en 3 huizen te zijn, zonder weg of wat dan ook. Wel wat aardige Duitse en Zweedse lopers tegen gekomen wat wel weer gezellig was. Ook de Stugward en z’n vrouw waren ontzettend vriendelijke mensen en er was een ijskoudwaterdouche waardoor ik lekker fris en fris en schoon m’n bed in dook.

Dag 200 (174^e loopdag) Halverwege Saltoluokta

Vandaag werd ik wakker door een vrij overheersend geluid. Ik mertkte al snel dat er een helikopter op 10 meter aan het landen was, want zo gaat dat hier. De boodschappen worden bezorgd met een helikopter haha.. Dat je even doorhebt hoe afgelegen het hier is. Tevens doet de helikopter hier dienst als taxi, maar ligt de kilometer prijs wel een stukje hoger dan in Amsterdam volgens mij. 190 euro voor een stuk van 8 kilometer las ik ergens. Toen de helikopter er weer vandoor ging vlogen de dozen met chips door de lucht, dus daarna even geholpen met het terugvinden van de boodschappen in de bosjes. Hierna volgde een prima stukje klimmen met een zeer mooi uitzicht. Toen ik over het hoge plateau heen was zag ik nog net twee mensen ver voor mij uit de bossen inlopen. Ik had al op de kaart gezien dat zij snel bij een meer zouden uitkomen en vervolgens ruim 4 kilometer over open water moesten roeien. Als ik niet opschoot waren er twee mogelijkheden. 1; Er lag geen boot meer en moest ik dus lang wachten, of betalen voor een motorboot 2; er lag nog maar 1 boot en moest ik 3 keer heen en weer roeien wat niet te doen is in je eentje. Dus in volle draf de berg af gedenderd en al spoedig had ik ruim een kilometer op ze ingelopen. Twee Duitsers, Alex en Suzanna. We konden nu gelukkig met z’n drieen het water over, en aangezien de wind alles behalve gunstig was hadden we zoveel spierkracht ook wel nodig. Zij waren allebei rond de 32 jaar, en het was erg gezellig met ze in de boot. Halverwege op een eilandje even pauze gehouden en daarna ben ik door een kilometer ondiep water de boot voort gaan duwen omdat de wind echt straf was. Bij het diepe weer aangekomen werd het weer peddelen, en hadden we vaak het idee echt geen meter per minuut vooruit te komen. Wat een ellende! Gelukkig kun je met meerdere mensen praten en domme grappen maken waardoor het allemaal zo erg niet was. Aan de overkant aangekomen ging ik naar de Vandrarhem en liepen zij verder om op in de bergen ergens hun tent op te zetten. Maar toen ik alleen in die hut zat dacht ik waarom ik daar eigenlijk alleen ging zitten!? Een muf hok met muggen, terwijl een leuk stel lekker in de bergen aan het kamperen is. Dus, tas op m’n rug en er voor de tweede keer vandaag een inhaalsprint ingezet. Gelukkig had ik ze ook dit keer redelijk vlug ingehaald. Na nog een kleine 1,5 uur lopen hebben we op een mooi plekje op hoog plateau aan een meer onze tenten opgezet. Nog een tijdje hout gesprokkeld, en onderwijl we aan het eten waren knetterde er al een lekker vuurtje. Tot 01:00 lekker buitgen gezeten (in de zon haha..) En toen maar eens naar bed. Maar heb wederom zeer goed vermaakt! Ik begin er nog echt plezier in te krijgen ;)

Dag 201 (175^e loopdag) Saltoluokta

Om 11:30 werd ik wakker.. wow, 11:30? Dat was best laat, maar dan zal ik het wel nodig hebben gehad. De Duitsers sliepen ook nog, dus die konden schijnbaar ook wel wat rust gebruiken. Zo ontzettend rustig aan gedaan vandaag dat ik wederom een echt vakantie gevoel niet kon onderdrukken. Even lekker ontbeten met een kop koffie, echte Hollandse Goudse kaas van Suzanna en ben vervolgens nog een uurtje gaan vissen! Wederom geen geluk. Alex heeft het ook nog een poos geprobeerd, maar het zelfde resultaat als ik had. Daarna gingne we nog even lunchen voordat we echt op pad gingen en hier heb ik een eeuwen oud Duits gebruik geleerd. Suzanna had namelijk thee bij zich, en een schone (nieuwe) sok. Je stopt de losse thee in de sok, en vervolgens doe je de sok in de pan met kokend water. Et Voila! Daar heb je geen fancy thee-ei of dergelijke attributen voor nodig. Gewoon een sok. Weer iets geleerd voor de volgende reis. Om 15:15 waren we dan toch eindelijk aan het lopen. Na een kleine twee uur lopen hebben we nog even pauze gehouden met een Zweeds stel die ik al 3 dagen af en toe tegen kom, waardoor het weer een leuk en gezellig gebeuren in de kleine schuilhut was. Helaas ging het vlak na de pauze miezeren en regenen, maar we hoefde ook al niet al te ver meer. Uiteindelijk kwamen we bij Saltoluokta aan, maar bleven Alex en Suzanna iets daarvoor in de bossen kamperen. Ik had behoefte aan stroom, een douche en ik had geen eten meer, dus ben doorgelopen naar de Vandrarhem. Een hele aardige gozer hielp mij en regelde een zeer chille kamer met eigen douche & toilet, en onder de toonbank sneakde hij me ook nog even 4 gedroogdvriesde maaltijden toe die meer dan 45€ in totaal kosten! Het eten word echt duurder en duurder hier, bijna tot het belachelijke aan toe. Maar goed, dat zal misschien nog wel erger worden hier. In deze hut (grote jeugdherberg van 5 gebouwen) zitten veel families met kinderen en stellen en vriendengroepen, waardoor het hier lekker druk momenteel is. Morgen moet ik eerst weer een stuk met de boot, en als het goed is ben ik binnen drie dagen bij de hoogste berg van Zweden waar ik de top van even ga aantikken! Tot de volgdende blog..

Fotos -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 190 (164^e loopdag) ….Stugan

In de ochten nog met Marline en Ulf naar het natuurcentrum geweest waar ze nog 2 kaarten voor mij gekocht hebben zodat ik mijn route kon voortzetten. Vervolgens zijn ze ook nog een heel eind met de hond met mij mee gelopen zodat ik een gezellig begin van de dag had! Ik ben deze mensen zoals je snapt zeer dankbaar voor al hun hulp de afgelopen dagen. Als het goed is kom ik Ulf en zijn zoon Elias over 2 weken aan de voet van de Kebnekaise (hoogste berg van Zweden) tegen om dan deze samen met z’n drieen te beklimmen! Maar eerst moest ik dus nog alleen verder. Na een half uur zag ik twee jongens van mijn leeftijd ongeveer achter een steen schuilen, maar ze waren nog meer aan het doen zag ik al. En toen ik een praatje met ze aan wilde knopen wat ze daar aan het doen waren bleken het twee Nederlandse biologen (denk ik?) te zijn die onderzoek deden naar waar een bepaalde vogelsoort (naam alweer kwijt) overwinterd. Wel grappig om ergens in niemandsland 2 mensen te zien dat dan weer NL’ers zijn. Even gepraat, maar het weer werd al minder en minder, dus ook snel weer verder gegaan. De wind trok op een gegeven moment lekker aan, en het begon goed te regenen, waardoor ik handschoenen, muts & regenspullen weer eens tevoorschijn kon halen. Het is ook niet meer opgehouden helaas, waardoor pauze houden er ook niet echt meer in zat. Onder een lekkende Berkenboom natgeregend brood eten.. mmmm.. Uiteindelijk nog een stukje over het verkeerde en veel zwaardere pad gelopen omdat ik me even in een bruggetje vergist had. Kan gebeuren. Toen ik bij het kleine hutje aankwam was alles, maar dan ook alles zeik en zeiknat waardoor ik eerst naakt in de hut een vuurtje heb gestoken om op te drogen, en vervolgens alleen een lange thermo-onderbroek en een jas aan had, totdat de eerste spulletjes langzaam aan weer droog werden. Toen was alles weer prima uiteraard, en was het best een aangename hut waar ik in verbleef.

Dag 191 (165^e loopdag) Adolfstrom

Toen ik wakker werd goot het als een malle. Daarbij ging de wind nog een paar tandjes harder blazen in vergelijking met gister waardoor ik vol goede, en vooral nat/frisse moed er weer vandoor ging. Nu alle droge spullen weer veilig in droogzakken gestopt zodat de regen maar lekker z’n best mocht doen, maar ik hoe dan ook vanavond droge kleren had. Het pad was wel aardig, wel belachelijk veel gladde stenen wat het lopen wat bemoeilijkte maar ik vorderde lekker. In baverholmen aangekomen was er een 79 jarige man die geen engels sprak. Hem uitleggen dat ik voor een Nederlands goed doel liep en graag gratis wilde overnachten had dan ook geen nut. Wel had deze man een soort veerdienst opgezet tussen Baverholm en Adolfstrom, en voor een paar eurotjes zette hij me dan daar ook af. Dit is opgezet omdat het pad op bepaalde stukken zo slecht begaanbaar is, en aangezien ik al weer 6 uur in de regen liep vond ik het wel prima zo! In Adolfstrom kon ik slapen bij www.Adolfstrom.com gratis en voor niets! Heel erg bedankt voor de hulp. Hier konden me wederom natgeworden spullen weer even lekker drogen. En hier heb ik weer het overheerlijke menu gegeten van Tonijn uit blik + een schep rijst + een zakje cupasouop er doorheen gemengd.. Smullen!

Dag 192 (166^e loopdag) Jakkvikk

Nou, gelukkig was het droog toen ik wakker werd! Twee volle dagen regen hadden het moraal weer een paar tandjes naar beneden gekregen, dus dit was goed. Helaas was ik vannacht vergeten m’n schoen bij de verwarming weg te halen, waardoor er twee uitgedroogde stappers mij triest verwelkomde. Zo moet je dus NIET met dure goeie wandelschoenen omgaan. Direct maar een halve pot vet er tegenaan gegooid en iedere millimeter van m’n schoen met veel liefde nieuw leven ingeblazen. Na een klein uurtje stonden ze weer te glimmen alsof ze net uit de winkel kwamen, en ik was erg blij dat ik ze niet om zeep had geholpen. Bij het begin van de dag had ik een goeie schep pap in de benen, en was ik niet vooruit te branden, maar met behulp van de juste uptempo techno-deuntjes kwam ik toch nog aardig vooruit. Aan het einde van de dag had ik er dan ook bijna 30 kilometer door de heuvels opzitten. Even een momentje weer om trots op mijn conditie te zijn! In Jakkvikk aangekomen kon ik meteen naar een Hostel doorlopen omdat Marline voor mij had geregeld dat ik daar kon slapen. Het bleek wel een gelovig gebouw te zijn, en deze week zat er een hele groep jongeren 12 tot 18 jaar met begeleiders die een soort van commune deden. Aangezien ik al in meerdere kloosters, oude kerken e.d. geslapen was dit natuurlijk ook geen probleem. Wat ik eerst zeer vervelend vond, maar wat achteraf heel erg leuk bleek te zijn was dat ik in ruil voor mijn onderdak aan de jongeren moest vertellen wat ik en waarom ik doe wat ik doe. Eigenlijk had ik er geen trek in omdat ik moe was en gewoon lekker wilde slapen. Wellicht ook omdat ik nog niet eerder voor 25 vreemde mensen m’n verhaal heb moeten houden. Het bleek echter echt ontzettend leuk te zijn, en die kinderen waren een en al oor en ontzettend verbaasd en vol bewondering voor mijn reis. Natuurlijk heb ik nog een berg aan vragen beantwoord en zijn we met z’n allen op de foto gegaan. Wat ik echt heel leuk vond om te zien was dat een aantal kinderen me 20, 30 of 50 kronen kwamen brengen. Dat was echt heel lief van ze om van hun zakgeld voor deze week een gedeelte aan mijn reis te doneren. Wellicht ga ik in Nederland ook maar eens wat over mijn reis vertellen aan kinderen bij terugkomst. Had niet verwacht dat het zo goed ging en zo leuk zou zijn.

Dag 193 (167^e loopdag) Vuonatjviken

In de ochtend nog heel leuk met z´n allen ontbeten. Best lekker om een druk en goed ontbijt te hebben met veel mensen. Voor het ontbijt nog even de ochtenddienst meegepakt, maar aangezien alles in het Zweeds was ging dat grote deels langs me heen. Daarna wat inkopen weer gedaan en op weg! Een heel slecht gemarkeerde weg wel te verstaan. En als een pad slecht gemarkeerd is moet je zelf de hele tijd heel goed zoeken in een dicht bos hoe het pad precies loopt. Echt opschieten zat er dus helaas ook niet in. Daarna kwam ik wel weer op een leuk stukje aangezien ik bij een meertje was waar je zelf moest roeien. Er liggen drie bootjes, 1 aan de ene en 2 aan de andere kant. En het is jou taak als gebruiker om altijd te zorgen dat er aan beide kanten 1tje ligt. Dit kan dus inhouden dat je 3 keer moet varen om naar de overkant te komen en aan beide kanten een boot wilt hebben. Gelukkig voor mij lag er aan mijn kant twee, dus toen ik over gevaren was lag daar nog steeds 1 en aan de nieuwe “mijn kant” twee, en kon ik dus vrolijk verder lopen. Alleen verging het vrolijk zijn me wel erg snel

1. Ik had me goed ingesmeerd met muggenolie maar ze konden m’n achterhoofd nog wel bereiken waardoor hier binnen no-time 40 dikke bulten op zaten

2. Toen ging m’n waterzak lek, waardoor alles in m’n tas zeiknat was

3. Toen brak de binding van m’n rugzak weer af!

4. Het pad werd steeds minder duidelijker

Al met al voelde ik me toen niet heel chill, omdat alles tegenzat en zodra je stilstond je door 100 (zonder overdrijven) muggen belaagd werd. Uiteindelijk kwam ik op hogere grond waar meer wind was en dus gelukkig minder muggen. Daar heb ik m’n tas weer proffesorisch in elkaar gezet en kon ik na diep in en uit te ademen weer verder. Hierna volgde een fikse daling en kwam ik bij een groot meer waar geen paden omheen liepen. Ik had in de ochten al de man gebeld die me zou komen ophalen en die zat er gelukkig dan ook. Kon direct aan boord van z’n bootje en binnen 10 minuten waren we aan de andere kant. Of ik even 400 Kronen (45€) wilde aftikken. Ja, afpersen kunnen ze hier ook wel aangezien het noodzakelijk is om het bootje te nemen. Het verweer dat de benzineprijs zo duur is ging er natuurlijk bij mij niet in.. Maar goed, ik kon er weinig aan veranderen. Schoften. Ze wilde me ook niet helpen met een slaapplek, maar op de kaart zag ik dat ik nog 2 uur moest lopen door een bos voordat ik een plek kon vinden, en ik was helemaal klaar met deze dag dat ik (uit eigen zak) een nacht een bed heb gehuurd. Even op adem komen, waterzak plakken, tas normaal fixen etc.

Dag 194 (168^e loopdag) Tjaurakatan

Gister had ik ook de hele dag slecht gelopen door die tas en het klote pad. En helaas kon afgelopen avond mijn gedachtes overuren maken en werd ik vanmorgen een algeheel “Ik wil niet meer” gevoel wakker. Dit keer geen meditatie of wijze lessen maar schijnbaar wilde ik gewoon even zeiken tegen mezelf, mezelf zielig vinden en de enige oplossing uit de weg gaan. Lopen. Ik heb met buik en hoofdpijn tot 12:30 in bed gelegen en toen nam gelukkig de normale wandelaar de gedachtes weer over en heb ik mezelf het bed uitgebonjourd. Ik voelde me wel nog steeds heel min, maarja wat zijn de opties? Vandaag ook maar een pet opgedaan en het muskietennet over m’n hoofd getrokken, want m’n hoofd is gewoon oprecht dik aan de achterkant van alle bulten. Om 13:30 liep ik weg, en er stond een redelijk koel windje waardoor er minder muggen waren en het lopen best lekker ging tegen mijn verwachting in. Ik merkte dat m’n benen goeie zin hadden en er was nog weinig van mijn slechte humeur over. Ik had ook het daglicht in mijn voordeel omdat ik vandaag de poolcirkel zou doorkruizen en het de langste dag van het jaar was. Dus van het licht hoefde ik niet op een bepaald tijdstip te stoppen. Rond een uur of 5 kwam ik een 71 jarige man op de berg tegen met een enorme bult van een rugzak op. En hij had trombose of een andere aandoening in z’n linker knie, maar dat hij moest van zichzelf dit nog eenmaal doen. In de 60’er en 70’er jaren had hij het Kungsleden al gedaan, maar hij moest en zou het (ietsje langzamer dit keer) nog eenmaal doen. Respect voor die ouwe baas, omdat het met twee goedwerkende benen al een hele opgave is! Rond 19:30 was het tijd om even wat te gaan eten, om nog een paar uurtjes in de avond verder te lopen om de schade van vanmorge in te halen. Heerlijk gegeten boven op de berg al zittend in m’n slaapzak met het beste uitzicht ooit! Daarna per ongeluk twee uur in slaap gevallen haha.. Dus om 22:30 ging ik pas weer verder de berg langzaam af. Nogmaals, ik voelde me weer heel chill, en had er eigenlijk ook gewoon echt zin in om nog door te lopen. Na een uur liep ik langs een rendierhouders huisje van vroeger in de vorm van een Tipi. Deze oude dingen zijn van hout en gewoon open, dus leek me dat een mooi moment om te stoppen en hier op een bed van berkentakken te slapen. Uniek om in zo’n hut te kunnen slapen op die locatie. Ook zat er een hele brutale muis in het hutje die me niet erg graag alleen liet. Op een gegeven moment lag ik bijna te slapen en toen zat dat beest gewoon op m’n hoofd! Vond ik best grappig eigenlijk. Na tien keer vond ik het wat minder grappig maar het beest liet me niet met rust.

Dag 195 (169^e loopdag) Tsielekjakkstugan

Om 06:30 was ik voor de tiende keer wakker geworden door die muis, door de kou en door de wind die door het hutje heen trok dat ik maar ben gaan ontbijten en “lekker” vroeg op pad kon gaan. Iets voor 07:00 was ik dan ook al aan het lopen. Een ding scheelt als je veeeeel tijd hebt, en dat is dat je het lekker rustig aan kan doen. Dus om het de twee uur een uur pauze was ongeveer hoe mijn schema er van die dag uitzag. Lekker een beetje tukken met jas, handschoenen muskietennet en een handdoek over m’n hoofd om die klote-beestjes op afstand te houden. Maar op deze manier kregen ze me gelukkig niet te pakken. Ik heb echt achterlijk veel geklommen vandaag, en het bleef gewoon maar doorgaan. Uiteraard is de beloning die je krijgt een spetterend uitzicht en een goeie conditie, dus dat maakte het allemaal wel waard. Wel nog bijna flauw gevallen omdat ik te lui was om goed te lunchen (weer noodles koken!) Hierdoor ging ik dus bijna van m’n stokkie en heb ik gelijk een paar scheppen honing en gedroogd rendierenvlees gegeten. Een paar minuten later was ik er weer helemaal bij gelukkig. Slapen deed ik in een heel klein hutje, maar wel comfortabel genoeg om lekker te slapen op een matras na die ellendige harde berkentakken van afgelopen nacht. En moe was ik kan ik je vertellen aangezien ik meer dan 13 uur onderweg was uiteindelijk.

Dag 196 (170^e loopdag) Kvikkjokk

Vandaag hoefde ik niet al te ver, en kon ik lekker uitslapen. Over het lopen valt zeer weinig te vertellen behalve dat het mooi en vooral bergafwaarts ging. Na een kleine drie uur was ik bij het meer waar ik uit moest komen en heb ik Bjorn gebeld van www.battrafikikvikkjokk.com (even kijken! Staat zeer veel informatie over de regio op) of hij me op wilde komen halen. Dit was een hele aardige en zeer geschikte vent die mijn reis graag wilde sponsoren met een gratis overtochtje ipv die afzetters van drie dagen terug. Bjorn liet me gelijk nog wat mooie plekken met z’n boot zien zodat we langs een mooie waterval zijn gevaren, en langs een oude zilvermijn. Topvent dus! Toen we bij het hostel aankwamen waar zijn vrouw werkt kon er helaas geen gratis kamer geregeld worden voor mij. Maar daar was Tom Gerum van www.sommerregentutgut.ch die hier met z’n vrouw op vakantie was, en zij wilde mij helpen door mij een nacht te sponsoren zodat ik lekker binnen kon slapen en warm kon doucen na 4 dagen. Echt helemaal top dat de mensen hier zo vriendelijk en behulpzaam zijn. Daarna heb ik nog met hen meegegeten en met het personeel van het Hostel en nog wat mensen hebben we lekker een paar pilsies gehad! Heerlijk om even normaal onder de mensen te zijn.

Fotos -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

And for all the English speaking people: I’m doin very well at the moment. I’m just under a 1000 kilometer separated from my goal, so the end is nearing! At the moment I’m walking at the Kungsleden and walking from Ammarnas today up north again. My dad and my brother are coming to visit me in the first 2 weeks of August, and I’ll be probably finishing at that time to. So, lonely for just 5 weeks, but that’s something I can live with after almost 7 months haha.. Mentally I’m also feeling quit strong lately and within two days the walking season starts at the Kungsleden, so I hope to meet some more people along the route! All and all together it’s still an amazing experience every day, but I’m also happy that the end is within sight. And everybody along the way; Thank you so much for your help and support. That’s what really keeps me going here.

Geen tijd gehad om de hele bende na te lezen, weet alleen dat de eerste drie dagen wellicht wat negatief over komen, maar alles is helemaal top! Alleen wat zwaar soms haha..

Dag 179 (157^e loopdag) Saxnas

Vanmorgen moest ik m’n heerlijke vakantiewoning weer opgeven voor het avontuur. Het was in iedergeval bijzonder aangenaam weer, waardoor de kortebroek om 08:00 al direct aan kon. Nog even de laatste dingen in het huisje aan kant gemaakt en met een halve kilo yoghurt & musli kon ik gaan. Bordjes waren nogal schaars in het begin, en aangezien mijn kaart pas over 10 kilometer begint moet ik het daar wel van hebben eigenlijk. Dit resulteerde in een vrij matig begin wat efficientie betreft, maar zoals gezegd het was lekker weer, dus what ever.. Heb toch nog de hele dag voor me. Toen kwam ik een ouder stel tegen op de berg en die beste man herkende mij van een krantenartikel waar ik 6 week geleden in Falkenberg in stond. Hey.. You are that crazy English guy!? Nouja, hij had het bijna goed. De rest wist hij nog redelijk accuraat te herinneren. Hij vertelde me ook dat ik beter pad A dan pad B kon nemen aangezien de rivieren wat breed zijn momenteel. Wat hij natuurlijk ook niet kon weten was dat 3 kilometer verder de brug in meerdere delen tegen wat bomen aan in stukken lag door het vele smeltwater. Ik had een ondiep stukje gevonden waar ik met schoenen en al door heen kon, maar door de kracht van het lage water liep het binnen een paar seconden alsnog mijn schoenen in. Top! Dus, na drie uur lopen had ik een paar natte schoene en 5 kilometer afgelegd ongeveer. Haha.. maar goed dat ik net 2 dagen rust gehad heb, want kon er wel weer om lachen. Sokken uit wringen, schoenen uitknijpen en gaan. De berg op en de mooie natuur in. Owja, 2 kilometer verder was er weer geen brug, maar een overhellende boom en wat circus-capriolen brachten mij dit keer wel droog naar de overkant. De uitzichten werden weer echt super!! Ik doorkruisde ook nog vele sneeuwvelden waar nog prima op geskied kon worden. Nouja, stukjes dan. Op een besneeuwde heuvel zag ik een mooie muts die door z’n vorige eigenaar was achtergelaten, en zwerver die ik ben heb ‘m maar uitgewassen in een bergbeek en ben nu dus de trotse bezitter van een echte tweedehands muts! Als je er uit ziet als een zwerver mag je je er toch ook naar gedragen dacht ik? Daarna ging het letterlijk en figuurlijk bergafwaarts. Doordat ik nog steeds niet “op” de kaart liep heb ik waarschijnlijk de verkeerde route gevolgd die uitkwam op een sneeuwscooterpad. Het verleden had me al geleerd dat dit niet garand stond voor smooth-walking, en zo ook deze keer. 12 kilometer van drassig, tot aan je enkels in water, mosland. Goed om de calorietjes te verbranden, wat minder voor m’n gemiddelde km/ph verhouding. Zoals ooit een wijs man in Udevalla tegen mij zei: Van dingen die zwaar zijn wordt je sterker, dus uiteindelijk zal je je voordeel er mee doen door de extra kracht die je met deze oefening vergaard hebt. Met m’n tong op m’n enkels dat in mijn achterhoofd houdende doorgeploeterd en ja hoor, het is waar. Aan het einde van de tunnel is licht, ook na de langste nacht wordt het dag en zonder diepe dalen geen hoge pieken! Dus uiteindelijk was ik waar ik (ook volgens de kaart!) moest zijn. Een hele aardige man die met z’n gezin in een klein dorje woonde had een klein huisje naast zijn huis waar ik kon slapen. Heb nog met de familie van Rune mee gegeten, en deze man wist heel veel van de omgeving omdat dat bij zijn werk hoorde waardoor ik een hoop waardevolle informatie (+ een topo-kaart + 2 blinkers voor het vissen + een slijpsteen voor m’n mes) heb gekregen. Echt super dat hij mij zo wilde helpen. Ik moest ook nog een aantal cadeautjes, zoals een verrekijker, afslaan omdat ik me bijn schuldig ging voelen door alles wat hij wilde geven.

Dag 180 (158^e loopdag) Fatmomakke

Ik zou vandaag ongeveer 30 kilometer over asfalt moeten lopen volgens Rune, omdat andere paden er niet waren/slecht begaanbaar waren. If you say so. Maar wederom was het bizar lekker weer, dus vond het wel prima na de zware etappe van gister. Weinig nuttigs gebeurd, tot ik bij een dorpje 8km voor de eindstreep aankwam. Daar een man ontmoet van wie ik wat te drinken kreeg, hij vond m’n reis helemaal geweldig en ik kreeg ook nog zelf gemaakt versgebakken brood en een groot stuk zelf geschoten en gedroogd rendierenvlees! Heerlijk. Ook wist hij me te vertellen dat ik binnendoor af kon steken over zijn land en zo 4 van de laatste 8 kilometers zou afsnijden. Ik natuurlijk informeren of het terrein (met twee flinke heuvel en een rivier in het midden) niet al te zwaar zou zijn. Nee was het antwoord. Zodoende heb ik mezelf er weer in een akelig hard ingeluisd. Want ik luisterde naar deze man, en het resultaat was een 3 en een half uur durende worsteling met knie-hoog struikgewas, drassig land, muggen en nog veel meer muggen. In plaats van de dag lekker afgelopen te hebben op 8 km asfalt (1,5 uur) heb ik mezelf tot de laatste druppel energie uitgelopen. Maar volgens de man in Udevalla wordt ik er sterker van haha.. Jippie. Gelukkig was er een piepkleine camping waar ik kon staan waar een heel aardig Zwitsers stel met de camper was. Met hen heb ik dan ook mogen mee-eten. 2 Zwiterse braadworsten, met echte Zwitserse Rosti (van Aviko was dat altijd al mijn favoriete makkelijke eten!) Salade en als desert een dikke kop half om half Koffie/Schnaps! Zwitsers recept uiteraard. En na een goeie douche was het ook weer helemaal goed, en sliep ik als een baby.

Dag 181 (159^e loopdag) Storbacken

In de ochtend nog ontbeten met de Zwitsers. Lekker gekookte eieren en Zwitserse kaas & melk. Echt goed voor de locale economie zijn ze niet, maar voor mij zeker wel! Rond 10:00 ging ik dan weer op pad. Ik moest 25 kilometer en het weer bleef goed, dus geen vuiltje aan de lucht dacht ik. Na 200 meter kwam de eerste beproeving van de dag. Een goeie 200 meter aan hoogte meters op minder dan een kilometer lengte als ik het goed heb. In iedergeval was het een akelige verhit begin van de dag. Maar Rune had me 2 dagen geleden al voor deze steile wand gewaarschuwd, dus bovenaan gekomen even 10 minuutjes gepakt om weer bij te komen. Daarna bleef het terrein maar omhoog gaan eigenlijk, waardoor ik al best vroeg op de dag een beetje stuk zat. Daarna veel dalen waardoor ik voor het eerst sinds 6 maanden een blaar kreeg wat het lopen uiteraard niet bevorderde. Even een kleine pauze bij een rivier, een hoop en klimmen en dalen en toen een lange pauze bij een volgende rivier. Ik keek op mijn kaart en kwam er achter dat ik na 4 uur nog verre van de helft had gelopen en dat er nog 2 a 3 echte goeie beklimmingen aan zaten te komen. Het zwaarste gedeelte van de dag lag dus nog voor me, en mede door de hitte kon je me toen al opvegen. Maar, schoudertjes d’r onder en gaan. En klimmen en klimmen en klimmen en er kwam maar geen einde aan. Na dik 2 uur zwoegen had ik er net 6 kilometer opzitten, was het kwart voor vijf en zat ik stuk. Dus op de berg een powernap van 1,5 uur gehouden. Nog even wat gegeten en om 19:00 weer verder in de wetenschap dat er eerst een beste afdaling aankwam, dan nog een takke beklimming en wederom een steile daling. Dat kon dus nog lachend 3 uur duren. Alleen was ik niet diegene die aan het lachen was. Gelukkig verspreidde Bob Marley en zijn Wailers hartslagverlagende reggae door mijn oren, en scheen de zon nog fel waardoor het na de powernap allemaal al weer beter was. Behalve dan de muggen… grrrr de muggen! M’n antimuggenspul zat ergens onder in m’n tas, en had geen tijd om stil te staan omdat ik dan direct werd opgegeten. Dus volle vaart bergafwaarts, en gelukkig werkt de zwaartekracht prima als je 25KG bagage op je nek hebt. Uiteindelijk kwam ik in het dal bij de rivier waar gewoon wederom geen brug meer was. En het was al 8 uur geweest, dus die hele afdaling had me een uur gekost. Ondanks dat ik dacht dat ik snel was. De rivier was snel, te breed en te diep om met m’n schoenen te doorkruizen. Dus onder uit m’n tas m’n teva’s gevist, en muggenolie ook maar gelijk gepakt. Tas weer inpakken, goeie doorwadingsplek uitzoeken. Hoppa, door het water heen. Voeten afdrogen, schoenen aan. WEER tas inpakken en 30 minuten later was ik weer set to go. Waarom vraag je je soms af.. waarom zo vaak op zo’n manier? De beklimming die er toen aankwam was nog steiler en pittiger dan diegene die ik vanmorgen om 10:00 al moest doen, maar gelukkig werkte de muggenolie wel waardoor die rotbeesten me met rust lieten. Het was ondertussen 21:00 geweest, ik had nog geen avondeten gehad en het zweet gutste aan alle kanten omdat het windstil op die berg was. Je vraagt je misschien af waarom ik niet eerder al m’n tent ergens had opgezet maar dat was omdat ik wist dat ik in het volgende dorp een bed ergens had staan waar ik mocht slapen. Als uitsmijter en klap op de vuurpijl was van de laatste afdaling 80% over groen en glibberig mos waardoor mijn evenwicht en vermoeide ledematen nog een aantal keren flink werden getest, maar ik bleef overeind ondanks dat de natuur anders wilde haha.. Uiteindelijk was ik dan bij het huisje om 22:30 stuk, vies en hongerig en klaar voor een douche! En die was me toch een potje lekker! Een ijskoude douche was nog nooit zo lekker volgens mij, mede omdat m’n schouders nogal verbrand zijn door 12 uur zonlicht achterelkaar. Er stond ook een weegschaal in de douche en deze gaf aan dat ik ondertussen nog maar 72 kilo weeg. Daar ik ben begonnen op 86 ben ik gewoon al 14 kilo kwijt. Die reis moet niet veel langer meer duren, want er blijft weinig over volgens mij. En goeiedag, wat heb ik deze avond lekker geslapen zeg. Ben zelden zo uitgeput in m’n leven geweest! Van de eigenaar van het huisje ik ook wel een dagje langer blijven aangezien ik eruit zag als aangereden wild, en heb hier dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Dag 183 (160^e loopdag) Virisen

Vandaag een lekker dagje zoals het volgens mij hoort te zijn. Geen rare achterlijke dingen, geen bruggen die er opeen niet waren. Geen paden die niet op de kaart staan of ik die verkeerd loop. De eerste 7 kilometer waren op een gravelweg, vervolgens werd ik de natuur ingestuurd en het klopte allemaal. Heerlijk pauze gehouden waarbij ik nog een uurtje in slaap was gevallen. Het terrein was gewoon heuvelachtig met een paar redelijke klimmetjes er in, maar ook dat was niet noemenswaardig. Uiteindelijk kwam ik weer op een weggetje uit wat naar 1 huis met een aantal stuga´s leidde, en dit stond al op de kaart vermeld als een nederzetting genaamd Virisen. Kijk op www.virisen.se wat ze allemaal te bieden hebben. Gelukkig mocht ik bij deze beste man gratis overnachten in een van zijn hutten. Een hele aardige en geschikte vent die het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Hij begeleid toeristen tijdens het jagen, sneeuwscooterrijden, langlaufen, ijsvissen, kajakken en ga zo maar door! Dat is zijn beroep.. op een unieke en geweldige locatie. Lang niet gek dacht ik zo! Zijn vrouw heeft er nog een klein landswinkeltje bij waar ze nog het een en ander aan de toeristen verkopen. Zo ook pringels, chokolade koekjes en sinas! Zo, dat was in Groningen voor het laatst dat ik Pringels had gehad, en dat samen met een film en chokola maakte helemaal mijn avond!

Dag 184 (161^e loopdag) Hemavan

Deze dag zou een saaie dag worden, en dat werd het ook! Eerst 10 kilometer gravelweg, afslag linksaf 13 kilometer gravelweg, afslag linksaf 10 kilometer asfalt naar Hemavan. Einde. Zit al 4 dagen aan de noodles & pasta, en omdat ik die havermout alweer helemaal beu ben eet ik nu ook pasta in de middag. Ik verlang zooooo naar normaal lekker brood (Pain de Madelaine & Pain de Bologne) van de Albert Heijn en lekker Filet American Al Martino van Wilner (op de markt in Groningen!!) Begin spontaan te kwijlen als ik er aan denk. Maar goed, kale pasta met aanmaak carbonara saus kan met veel fantasie voor de zoveelste ook wel lekker zijn. Kuch! Aan het eind van de middag net toen ik op de asfaltweg liep zag ik een Hollandse camper geparkeerd staan. Even een gezellig praatje met de mensen uit Zwolle aangeknoopt, en een paar minuten later had ik een lekker pilsie en wat toastjes voor me staan. Leuke afwisseling van een saaie dag, dus erg bedankt hiervoor. Toen moest ik nog ongeveer 8 kilometer naar Hemavan, en liep ik direct bij binnenkomst in het dorp langs de Vandrarhem. www. ……… En na een gezellig gesprek met de eigenaren mocht ik hier ook weer een nachtje gratis komen logeren. Schijnt een zeer populaire ski-plaats te zijn waar een aantal van Zweden’s beste slalommer en weet ik ’t wat vandaan komen, want overal hangen aanplakbiljetten van hun lokale winstersport helden. De avond was een beetje vreemd, want om 20.00 was ik op mijn kamer en ging heel ff wat lezen voordat ik ging beslissen of ik pasta of pasta ging eten. het volgende moment werd ik wakker om 03.30, en het volgende moment om 08:30. Geen avond eten of wat dan ook gehad, maar schijnbaar zat er nog wat vermoeidheid in mijn lichaam. Wel lekker geslapen met al m’n kleren aan zonder deken.

Dag 185 (162^e loopdag) Syterstugan (27 km)

Vanmorge heerlijk ontbeten in de ontbijtzaal van het hostel. Gekookte eitje, yoghurt met muesli en wat al niet meer! Geen havermout, geen havermout! Kan het bijna zingen haha.. Hierna doorgelopen naar de lokale ICA en daar wat inkopen gedaan. Ik heb tegenwoordig best wel iets tegen voedsel weggooien, maar heb toch echt de havervlokken de container in geduwd. Doei! Lekker versgebakken brood, een stuk salami en nutella gekocht. Dat wordt lekker eten de aankomende drie dagen! Avond eten is helaas wel weer rijst en pasta geworden, maar er zijn nou eenmaal geen andere opties in de supermarkt. Daarna ben ik de berg opgelopen en ben ik aan het echte orginele Kungsleden begonnen. 450km lang naar het noorden. Binnen no-time was het werkelijk prachtig en liep ik door een gigantische door gletsjers uitgesleten vallei. Deze was gevormd in een scherpe U-vorm waardoor het niet moeilijk voor te stellen is hoe gigantisch veel dik ijs zich hier doorheen heeft gewrongen. En daar loop je dan als piepklein stipje tussendoor. Bijzonder mooi allemaal. Halverwege kwam ik voor het eerst sinds… ehm.. sinds heel heel lang andere wandelaars tegen. Samen met hen de lunch gegeten en dat is gelijk een stuk leuker. Helaas gingen ze de kant op waar ik vandaan kwam en moest ik na een uur toch weer alleen verder. Maar over 3 dagen begint het vakantie seizoen hier, en dan schijnt het drukker en drukker met wandelaars te worden, dus ik heb goede hoop voor de aankomende tijd. Het laatste gedeelte was wel weer goed pittig, mede doordat er een sneeuwveld van meer dan 2 kilometer was waar ik doorheen moest, en helaas is de sneeuw steeds minder sterk waardoor ik keer op keer tot m’n knieen in de sneew sta en zelf een paar keer tot m’n lies er in weg zakte. Samen met een kortebroek is dat wat aan de koude kant. Toen ik bij de bizar mooi gelegen hut aankwam waren er gewoon al weer 2 wandelaars! Zo zie je ze nooit…. Een heel leuk stel uit Stockholm die een midweekje aan het kamperen zijn. Met hen heb ik dan ook avondgegeten en lekker gepraat over het outdoors-gebeuren en uiteraard wat over mijn reis. Daar ontkom ik niet aan schijnbaar haha.. Zij liggen op ’t moment van schrijven in een tentje te verkleumen bij -5 vanwege de heldere nacht. Maar goed ik zit hier binnen dus mij maakt het niet uit. Ze zeggen dat ze speciaal voor het kamperen hierheen komen, en dan willen ze ook in de tent tukken ipv een lekker warm bed. ’t Blijft uiteraard helemaal zelf weten, maar ik ga lekker warm slapen nu!

Dag 186 (161^e loopdag) Tarnasjostugorna (14km)

In de ochtend vol gas op weg, omdat ik een kleine 30 kilometer door de bergen wilde afleggen. Het weer zat mee voor mij. Zonnig met een goeie wind waardoor de muggen niet goed tot leven kunnen komen gelukkig. Mooie uitzichten wisselde elkaar in rap tempo af, mede veroorzaakt door mijn hoge tempo natuurlijk haha.. Toen ik bij Tarnasjo aankwam had ik de helft er op zitten van de dag, en ging even een goeie mix van pasta en noodles maken voor de lunch. Ik zat lekker uit de wind in de zon, en kon een afterlunch-dutje wel erg goed gebruiken. Wekkers zijn in dit geval erg handig, want voor je er erg in hebt ben je bijna drie uur verder, word je bijzonder versuft wakker en is de dag alweer grotendeels voorbij. Ik had gelukkig eten genoeg bij me, en dacht; ’t zal mie allemoal wat! Dus, heb me nog een keer omgedraaid, boekje d’r bij en een lekkere vrije middag genomen. Het scheelde dat ik hierdoor ook al wist dat ik de volgende dag maar 15 kilometer moest. Lekker chillen hier dus!

Spiritueel tussendoortje

Door de boeken die hier beschikbaar zijn en die ik her en der heb toegestopt gekregen van mensen heb ik best wat over mediteren en daar aan gerelateerde zaken gelezen. En ach, als je toch alleen bent en niets om handen hebt dan kun je beter alles maar eens proberen in plaats van er een oordeel over klaar te hebben. Wonder boven wonder is mediteren momenteel voor mij heel rustgevend op mentaal gebied. Omdat ik geen afleiding heb behalve de natuur, was het heel lastig om bepaalde gedachtestromen een halt toe te roepen. Hierdoor, als ik bijvoorbeeld over m’n toekomstplan zat na de denken, was ik zo een hele middag en avond tot en met onder wol daar zo mee bezig terwijl er zich toch geen oplossing aandoet. De oplossing komt uiteraard pas als ik weer terug ben. Doordat ik nu een paar weken mediteer (1 a 2 keer per dag als ik er zin in heb) kom je voor het slapen gaan helemaal tot rust en nemen allerlei luidruchtige gedachtes niet meer de overhand. Klinkt misschien een beetje vreemd uit mijn mond, maar het voelt heel chill als je er mee bezig bent. Klinkt misschien ook een beetje spiritueel, en dat is het ook. En ik pluk er nu al de vruchten van doordat ik overdag m’n focus van onzinnige gedachtes kan verleggen naar het “nu”. Gewoon genieten van het moment wat ik allemaal aan het doen ben ipv zorgen maken over: Slapen, eten, op tijd aan komen, toekomst, werk, relaties, verleden onzin&onzin en ga zo maar door. Want ik verzeker je.. als je ooit een dergelijke (of kleinere reis) gaat maken; Je gedachtes laten je nooit los tenzij je ze zelf een halt toe roept. En als je je gedachtes analyseert (in mijn geval was dat zo) gaat het 80% over niets! En dat terwijl ik door de mooiste natuur van mijn hele route loop en het allemaal mis omdat ik vol zit met onzinnigheden. Je mag lachen, maar deze gedaches heb ik oprecht de afgelopen dagen gehad, en dan moet je er vanuit gaan dat ik meer dan een kwartier aan het onderwerp gedacht heb in allerlei vormen.

• - Ik ga dvd’s van mijn jeugdseries kopen voor mijn kinderen omdat dat minder geweld had dan tegenwoordig, dus dat lijkt me beter
• - Wow, je zal hier maar vallen en een slagaderlijke bloeding in m’n rechterarm krijgen. Kan ik wel een tourniquet aanleggen met links en mijn riem? En zoveel bosjes.. Kom ik dan de berg nog wel op zodat de helikopter kan landen?
• - Ik weet zeker dat als ik met Charlie Sheen en de producers om de tafel ga zitten dat ik ze wel zo ver krijg om verder te gaan met Two and a Half men, want wat een topserie is dat!
• - Toen ik in groep 8 zat en naar schiermonnikoog ging met schoolreisje heb ik een stuk door het wad gelopen, maar kun je dit nou wel of niet echt wadlopen noemen omdat we niet echt een route volgde. Meer gewoon een klein rondje door de modder

Ik bedoel.. Dit is gewoon even een momentje eerlijk, maar als iemand de hele dag om de zoveel tijd met dit soort onzin aankomt dan vraag je toch ook graag of die gene even z’n kop wil houden? Duidelijk een stukje te veel tijd en te weinig afleiding, en daarom helpt mediteren me om mijn gedachten even de mond te snoeren. Wat een rust…

Op stress momenten vergeet ik de rust weer totaal en stromen er weer 1000 gedachtes door me heen (en nee, ze zijn niet allemaal zo onzinnig als de 4 hier boven beschreven) maar het is goed om te weten dat ik ze kan stoppen en weer controle over het moment kan pakken. Wie weet is dit een mooi leermoment van mijn reis en ga ik hier na thuiskomst nog wel mee verder.

Dag 187 (162^e loopdag) Servestugan (15km)

Lekker uitgeslapen vanmorgen, en als op m’n dooie gemakje weer ingepakt. Ik had de kaart goed bekeken en ik hoefde maar 2 keer te klimmen over een heuvel. Prima dag met prima weer, appeltje eitje en binnen geen-time was ik dan ook al bij de volgende stugan. De batterij van m’n computer was op, ik had geen bereik met m’n telefoon en ik was nog steeds alleen. Dus, een uurtje getekend om de creatieve kant weer eens te belichten. Een uurtje andermans zooi opgeruimd in de hut bij gebrek aan betere bezigheden. Eten gemaakt en vervolgens gelezen en dus gemediteerd. Toen was het 10 uur en kon ik eindelijk naar bed. Wat een spanning en sensatie in de hut zeg. Ik mis thuis heeeeeeelemaal niet ;)

Dag 188 (163^e loopdag) Ammernas (25km)

Ik had al op de kaart gekeken en wederom niet echt een bijzondere dag. Het merendeel liep ik langs de kant van een meer op dat niveau waardoor klimmen en dalen er niet echt inzat. In de weinige afdalingen van de dag heb ik het toch nog voor elkaar gekregen om door m’n enkel te gaan en languit op m’n tronie te gaan. Pijn, modder, stenen, auw & shit. Uiteraard is het in de lage berkenbossen zo dat als je langer dan 5 seconden stil staat er direct muggen op je in komen steken waardoor me de kans niet eens gegund werd om normaal te herstellen. Rotmuggen. En doorlopen maar weer. Vlak voor Ammernas kwam ik nog een Nederlandse camper tegen en heb een praatje met de bestuurder en z’n vrouw gehouden. In return kreeg ik een zakje fisherments friends! Haha.. Best lekker, en dat verkopen ze hier nergens. In Ammernas twee behulpzame dames tegen het lijf gelopen die me lieten zien waar het hostel zat http://www.ammarnasfishing.com/ Echt superaardige mensen waar ik ook weer gratis mocht slapen. Wil je ooit nog vistochten e.d. doen, ben je hier aan het juiste adres. Grappig was dat er ook ee Sami-trouwerij aan de gang was, waardoo er een paar honderd mensen in traditionele kledij rondliepen. En aangezien de lokale winkel al dicht was, en ik geen eten had mocht ik van mezelf voor het eerst sinds lange tijd uit eten!! Ze hadden maar een restaurant in het dorp, en die zat in mijn hostel, waar ook de enige bar van het dorp was. Heerlijk Eland-biefstuk gegeten en lekker wat pilsies gedronken, en de zoon van de eigenaar maakte er een schappelijk prijsje van voor mij. De volgende dag dus een rustdag! Ik was door de twee vrouwen van gister bij hun thuis uitgenodigd om met hun gezinnen te komen lunchen. Dus werd ik om 13:00 opgehaald en zat ik aan een overheerljke luch van versgebakkenzalm. Waren ook erg gezellige mensen met een zoon van 24 en ze woonde op een locatie waar je van kan dromen. Een leuke middag gehad dus met veel Zweedse gastvrijheid. Daarna zijn ze nog met me naar de supermarkt gereden om mijn boodschappen te betalen, en vervolgens hebben ze in het hostel ook nog een diner voor mij betaald, en zat ik dit maal aan een heerlijke rendierenstoofpot. Dit dorp heeft namelijk de grootste rendierenslachterij van het land als ik het goed heb. Weer lekker bijgekomen, en morgen weer de wildernis in!

Nog een leuk laatste detail! Ik sprak mijn broer vandaag en hij komt samen met m’n Pa de 1^e en 2^e week van augustus op bezoek! Helemaal super, want nou ga ik het proberen te plannen dat ik dan ook op de NoordKaap aankom, en dan is het aftellen wel officieel begonnen volgens mij want dat houdt in dat ik over 5 weken al niet meer in m’n eentje hier rondloop.

Een persoonlijke noot vooraf!

Tijdens het vorm geven van deze reis heb ik een kluis voor mijzelf gebouwd. Alleen tot 3 weken geleden had ik helemaal niet door dat ik in een kluis zat! Deze kluis werkt niet zoals normale kluizen op een code of door middel van een tijdsslot. Neen, mijn kluis werkt op gelopen kilometers en de deur opent zich pas na 6200KM op de Noord Kaap.

Begrijp me niet verkeerd want ik vind het avontuur op zichzelf nog steeds een bijzondere en mooie ervaring, maar ik ben momenteel even klaar met het iedere dag alleen weer op pad te gaan. En ondanks dat ik bijna om de paar dagen wel interessante mensen ontmoet neemt dat het gevoel van eenzaamheid wellicht een paar uur weg, maar zodra je weer 30 kilometer verder moet lopen ben je dus weer alleen. Ik denk zelfs als er iemand uit NL nu 5 dagen mee zou lopen dat dat uiteraard heel mooi is, maar daarna ben ik wederom… Alleen. Ik krijg ook geregeld advies van mensen om mij heen om dan een paar dagen ergens te blijven. Maar A. dat is niet mijn eigen thuis en B. Daarna moet ik alsnog twee maanden alleen lopen. Dus dat lost ook niets op.. Doorlopen is het enige remedie maar tevens de bron van mijn dipje...

Gelukkig hoef ik nog maar minder dan een kwart af te leggen om mijn prestatie te verwezenlijken, en ik kan niet wachten om weer even onder de mensen te zijn. En daarmee bedoel ik “mijn” mensen. Familie, vrienden en bekenden. Volgens mij heb ik ze nog nooit in m’n leven gemist tot nu.

Opgeven staat gelukkig niet in mijn vocabulaire, maar je kan het vergelijken met dat je over twee maanden een carriereswitch gaat maken. Ondanks dat je oude situatie ook niet heel slecht was kijk je uit naar de vernieuwing. Nu na meer dan 6 maanden lopen ben ik weer toe aan vernieuwing en andere uitdagingen dan slaapplekken en eten zoeken! En als je ergens werkt zul misschien in de laatste periode de kantjes er een klein beetje van lopen, maar dat heeft in mijn situatie geen nut aangezien dat de kern van mijn taakomschrijving is haha.. Kan het mezelf dus ook niet makkelijker maken.

Anyway… ik ben nog steeds blij met alle ervaringen en impressies, en als dit is afgerond (sorry dat ik mezelf even op de borst klop) heb ik een prestatie neergezet waar ik met recht trots op kan zijn. Dus Le Belle, even een trap onder je reet en sjouwen weer!!

Mocht je het leuk vinden me een pep-smsje te sturen wordt dat momenteel zeer gewaardeerd omdat ze daadwerkelijk een positief effect op me hebben heb ik gemerkt. Dus niet Facebooken of Gastenboeken.. maar smsen! Haha.. 004670 3819399

En de foto’s staan http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1 hier!

Dag 173 (153^e loopdag) Gubbhogen

Vandaag dus weer wandelen. Een groot gedeelte van de dag op een gravelpad gelopen. Deze liep bijna 20 kilometer paralel aan een mooi meer, en volgens mij kwamen er maar 5 auto´s in 4 uur voorbij rijden dus lekker rustig zeg maar. Verder had deze dag vrij weinig te bieden. In de avond kwam ik langs een windshelter (houten hutje met open voorkant) aan het meer waar ik prima in kon slapen aangezien het niet meer zo koud was. Ik had even niet aan de muggen gedacht die in steeds grotere getalen op komen zetten in de avond, maar gelukkig dachten ze wel aan mij. Uiteraard kon ik mijn muggennet (klamboe voor over m’n hoofd) nergens vinden, dus mezelf maar met DEET ingesmeerd. Dit is een zeer giftige anti-muggen olie, dus die gebruik ik liever niet. Toen ik wakker werd had ik maar 6 muggenbeten op m’n gezicht, dus dat viel volgens mij nog wel mee. Owja, het wordt ook niet meer donker. Je kan om 00:30 nog een boek lezen buiten en om 03:00 komt de zon alweer op.

Dag 174 (154^e loopdag) Norråker

Toen ik vanmorgen wakker werd was ik niet zo blij. Het stormde windkracht 7 en daarbij regende het als een malle!! Lekker begin van de dag als je in een half-open hut ligt. M’n spullen bleven merendeels droog, en gelukkig klaarde het na een uurtje ook weer op. De storm bleef wel de hele dag doorgaan, en helaas fungeerde mijn backpack geregeld als zeil waardoor ik wel wat moeite had om recht op m’n benen te blijven staan. Rond 12en liepen er opeens twee mensen met een krat pils achter mij. Beetje gek zo midden op een landweg uiteraard, en ze hadden een hoger tempo dan dat ik had. Dus even gevraagd wat ze aan het doen waren. Een Duitse cafe-houder in het dorp had hen wijsgemaakt dat het in Duitsland een traditie is om eens per jaar met de klanten een speurtocht te doen van 10 kilometer. Daarbij kreeg je dus een krat pils mee die voor dat je de tocht had afgemaakt op moest zijn. Haha.. Wel een gezellige speurtocht. Ben een flink eind met hen opgelopen en liep dan ook lekker aan het bier om 12:30. Gezellige mensen en door hun belachelijk hoge tempo (omdat ze wilde winnen) en het bier was ik om 13:00 eigenlijk best stuk. De rest van de dag door bos, bos en bos gelopen. Daar hebben ze hier namelijk best een hoop van. Rond 18:00 was ik op een camping en na een belletje met de eigenaar mocht ik wederom gratis in een hut slapen. Heel fijn omdat het buiten nog steeds stormde. Toen ze de sleutel kwam brengen was ze zeer onder de indruk van mijn reis, en werd ik ter plekke uitgenodigd om te eten met haar, haar zus en haar haar schoonzus en kinderen. Hun mannen waren met z’n drieen op rondreis in Amerika, en ze wilde graag wat van m’n verhalen horen. Zij woonde ook weer zo belachelijk mooi! 2 woonhuizen, 3 bijgebouwen en een sauna op een stuk grond van 25 hectare voor €35.000,- En dat alles aan een meer!! Op het menu stond, door vader geschoten, Elandbiefstuk! Dus dat was genieten. Kijk even op http://www.norraker.nu/ de website wordt vernieuwd werd me verteld..

Dag 175 (155^e loopdag) Rajastrand

Ik zag het al op de kaart staan gister. 1 lange rechte gravelweg van meer dan 40 kilometer. Zucht. En zo rond de 30 kilometer moest het mooie gehucht Rajastrand liggen. Op deze hele dag zijn 3 auto’s mij gepasseerd en zonder m’n Ipod was ik gek geworden vandaag. Links 15 meter hoge bomen, en rechts het zelfde uitzicht. En 1 lange stoffige weg die er doorheen loopt. Owja, ik moest 1 keer links aan houden.. Spannend hoor. In Rajastrand aangekomen zag ik dat er iemand Stuga’s verhuurde, en na mijn praatje mocht ik gratis in een mooi optrekje slapen. Kreeg ook nog een blikje Fanta van de beste man en er was wireless internet. Dat hebben ze dan maar mooi wel weer in Rajastrand. Kijk even op http://www.birribissen.se/index.htmlDan zie je waar ik was en wat je hier toch nog allemaal kan doen

Dag 176 (156^e loopdag) Borgafjall

Vandaag nog 13 kilometer over die stofweg, en dan 27 kilometer, zonder afslagen, over een asfaltweg. Jeej. De uitzichten werden wel weer mooier en mooier omdat ik langzaam aan een berg gebied in loop, dus dat scheelde iets. Leuk moment van de dag was dat ik door een medewerker van Giel Beelen (3FM) werd gebeld dat ze me de volgende ochtend om 06:45 in de uitzending wilde hebben! M’n broer had een mailtje gestuurd, dus ontzettend bedankt daarvoor! Dat maakte deze hele dag uiteraard goed. Wat verder ook een leuk vooruitzicht was, was dat ik de aankomende dagen het vakantiehuis van de ouders van Anna mocht bewonen. En oi oi oi.. wat een vakantiehuis! Ergen midden op een heuvel, met bubbelbad op het zonnedek, een sauna, 2 sneeuwscooters (kon ik helaas niet gebruiken omdat er geen sneeuw meer was haha..) En alle rust en ruimte die iemand zich kan wensen. En het uitzicht is ook echt belachelijk mooi. In dit geval was het trouwens niet erg om alleen te zijn, omdat ik tegen niemand m’n verhaal hoefde te vertellen en met niemand rekening hoefde te houden. Dus lekker filmpjes gekeken, gitaar gespeeld, andere creatieve bezigheden gedaan, heerlijk uitgeslapen, kleren gewassen, in de sauna geweest, nog een keer in de sauna geweest en de vriezer zat vol en daar mocht ik ook van nemen. Helemaal top, en ben de ouders van Anna dan ook zeer dankbaar dat ik hier mocht zijn. En dus ook nog bij Giel in de uitzending! Moest wel even m’n wekker zetten op m’n vrije dag, want om 06:45 ging ik live. Uiteraard had ik dat er graag voor over. Een leuk gesprek was het resultaat, en volgens mij heb ik geen belachelijke dingen gezegd. Daarbij wilde ze me over een tijdje (als ik wat leuks te melden had) nog een keer in de uitzending hebben. Hoe mooi is dat? Ow… en verder heb ik op mijn dag naar Borgafjall toe mijn 5000KM grens bereikt!! Nog maar 1200KM te gaan.. Tot straks dus!

Nog 1 ding: kom net bij de supermarkt vandaan, en deze is zo groot als een campingsupermarktje, met een piepklein assortiment. En aangezien ik de aankomende 7 dagen geen winkel tegen kom heb ik nu 1,5 kilo havermoutpap bij me voor zowel ontbijt als lunch, 1,5 kilo rijst, 1 kilo pasta, 4 blikken tonijn 3 zakjes aanmaak carbonara saus en 7 repen chocola. En ook nog 500 gram bruine suiker om de havermout enigszins te verteren te maken. Haha.. Kariger dan dit wordt het niet.

Foto’s staan hier! : http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 165 (149^e loopdag) Svenstavik

Vandaag ben ik bij de Tourist Office afgezet in het dorp om vanaf daar weer verder te lopen na wat informatie vergaard te hebben. Hier trof ik een ontzettend leuke gast die zeer hulpvaardig naar mij toe was, en bakken met info kreeg. Een gedeelte van alle info was allerminst leuk. Het zou in het natuurgebied waar ik zou gaan lopen de aankomende dagen gaan stormen met sneeuw! Daarbij waren een aantal van de schuilhutten gesloten waardoor ik op mijn tent was aangewezen en moest ik weer ruim een week over rotsen en ellende heen lopen. Aangezien ik nog last van mijn enkels had en amper bekomen was van mijn laatste ellendige avontuur heb ik een verstandige keuze gemaakt. Toen ik op de kaart keek en een rechte streep naar het westen trok kwam ik bij een plaats uit waar de bus vanaf hier heen ging. Dus van zuid naar noord heb ik niet gesmokkeld, maar ben wel iets van 150 kilometer landinwaarts gegaan omdat ik vanaf daar weer op een normale manier naar het noorden kon lopen. Ik moest deze keuze nu eenmaal maken omdat ik anders een enkel zou breken of tijdens een sneeuwstorm in m´n tent zou zitten. Dus toen ik in Klövsjö aankwam weer voor het eerst sinds tijden op een normale weg gelopen, wat ook lang niet gek was. Daarna liep ik een stuk over het spoor waarbij ik opeens een moeder eland, en even later ook nog een baby-eland tegenkwam! Was een leuke ervaring, en ik probeer het filmpje op Flickt te zetten. Die avond op een hele mooie plek in m´n tent geslapen wat ook al weer een tijd geleden was.

Dag 166 (150^e loopdag) Tandsbyn

Het plezierig lopen op de normale weg verging me al weer snel, aangezien ik deze dag lekker in de regen langs de normale weg mocht lopen. Pauze houden deed ik in een oude houten schuur, en dat was wel het mooiste aan deze dag. Even droog zitten. Bij de Vandrarhem in Tandsbyn aangekomen mocht ik gelukkig weer een nachtje gratis en droog overnachten. En ze hadden ook nog een blikje met tomaten in purree ergens staan waardoor ik mijn tonijn en pasta nog iets meer inhoud kon geven. Anders werd het wel heel karig allemaal. Nog even een film voor het slapen gaan, en dan morgen naar Michiel en Anna toe.

Dag 167 (151^e loopdag) Ostersund

Toen ik in de ochtend wakker werd was de hele familie van de eigenaar rondom de vandrarhem aan het opruimen en wilde allemaal mijn verhaal horen. Gelukkig hoefde ik vandaag niet al te ver te lopen waardoor ik wel wat tijd over had. Daarna nam de schoonzoon mij ook nog even mee naar een mooi meer omdat ze me dat graag wilde laten zien. Leuke en hartelijke mensen weer bij http://www.angstagarden.se/ Ga er eens langs zou ik zeggen! Hierna ging ik dus naar Ostersund waar Michiel Neuman woont met zijn vrouw Anna en 1,8 jaar oude Nouk en 12 weken oude Tijn. Michiel is opgegroeid in dezelfde straat als dat ik ben in Borger, alleen was hij wel 6 jaar ouder. Dus we “kennen” elkaar wel, maar daar was alles wel mee gezegd. Door Facebook hadden we al een tijdje contact en was ik voor een paar dagen welkom. Dus ik liep een korte vakantie tegemoet, en dat was lang geen vervelend gevoel.

Dag 168/169/170

Tijdens deze drie dagen vakantie heb ik het erg rustig aan gedaan allemaal. Een avond met Michiel en zijn klasgenoten wat wezen drinken in de stad, een cadeautje voor mezelf gekocht en lekker gegeten! Nog wezen vissen met Michiel, maar niets gevangen, ’s nachts wakker geworden van kleinde brullende (maar hele lieve) kinderen, en dat nog 4 keer haha.. De zus van Anna was er ook met haar hond, dus nog de hond uitgelaten, Champions League en films gekeken. En heel veel niets gedaan! Ik heb van Hanwag nog weer een nieuw paar schoenen gekregen waarmee ik de het moeilijkste stuk van mijn reis straks zonder breuken in mijn enkel moet kunnen volbrengen. Dus bij deze wil ik Gerard Everts van www.Hanwag.nl even ontzettend bedanken voor het snelle meerwerken! ’s Middags belde ik hem, en nog geen anderhalfuur later liep ik de Naturkompaniet in Ostersund uit met nagelnieuwe top schoenen!! Verder heb ik ook niet al te veel over deze drie dagen te vertellen, behalve dan dat ik het erg chill gehad heb, en daarom nog een maal! Michiel & Anna ontzettend bedankt dat ik zolang bij jullie kon blijven. Owja, van een vriend van Michiel die in de natuur werkt nog kaarten gekregen voor de aankomende periode, ook nog 1000 tips en z’n vrouw had een calorie-rijke chocoladecake voor mij gebakken zodat ik de aankomende periode ook zou overleven. Erg leuk dat ze dat voor me gedaan hebben.

Dag 171 (152^e loopdag) Osterasen

Vanmorge dus met m’n nieuwe schoenen op pad gegaan. Goeie C-categorie wandelschoen, dus ’t liep allemaal wat stroever dan eerder, maar m’n enkels zijn goed ingepakt voor als ik straks de bergen weer in ga. Helaas heb ik op mijn kaart gekeken en weet ik dat ik de aankomende drie dagen langs de E45 loop. Volgens mijn kaart is er namelijk geen andere manier om van zuid naar noord te lopen helaas. Of ik moet een rot eind om gaan lopen, en dan heb ik ’t over meer dan 50 kilometer! Dus helaas. Toen ik op de camping aankwam was deze helaas nog gesloten, maar de eigenaar wilde voor mij wel een hutje beschikbaar stellen. www.osterasenbyn.se is de camping! Ze hadden zelfs een houtgestookte sauna die ik even goed op tempratuur gebracht heb. Zo heerlijk om daar te zitten dan. Vuur stoken, een gloeiende sauna en een ijskoude smeltwaterrivier om daarna in af te koelen. Ondanks dat er niemand was om deze vreugd mee te delen, was het wel heerlijk haha..

Dag 171 (152^e loopdag) Hammerdal

Toen ik vanmorge wakker werd regende het er al vrolijk op los. Vervolgens heb ik een hele dag langs de snelweg gelopen waar vrachtwagens om de paar minuten een spray aan regen/stof/prut in mijn gezicht gooide aangezien ze op 30 centimeter van me vandaan voorbij kwamen denderen. Heerlijk. Het heeft al met al wellicht een uurtje niet geregend vandaag, dus was al vrij snel helemaal klaar met deze dag. Uiteindelijk kwam ik weer bij een camping terecht www.camproute45.com die gerund wordt door de familie van Veen. Nederlanders dus. Er stonden ook 2 andere Nederlandse stellen op de camping, en later kwam er nog een Nederlandse camper bij. Moet niet gekker worden! Gelukkig wilde ze mij ook sponsoren met een stuga, waardoor ik wederom lekker droog sliep. Eerst heb ik nog met het laatste stel, die uit Eindhoven kwamen, koffie en wijn gedronken en een gezellige avond gehad. Erg bedankt allemaal voor de gastvrijheid.

Dag 171 (152^e loopdag) Stromsund/jarvsand

Vandaag alweer een dag langs de snelweg! Jeej.. wat een vooruitzicht. Het weer was wel lekker, en van michiel heb ik een kleine 10 gigabyte aan muziek meegenomen en daar begin ik door deze dagen al aardig wegwijs uit te worden. Over het lopen opzich kan ik kort zijn. Saai! Meer heb ik er niet over te melden eigenlijk want die snelweg ben ik beu! Toen ik bij de camping aankwam bleek deze helaas gesloten te zijn, dat is natuurlijk jammer. Wonder boven wonder stond er een Nederlands stel naast mij die ook op de camping wilde staan en nu dus door moesten rijden. Gelukkig wilde ze mij een stuk meenemen naar de volgende camping waar ze ook heen wilden. http://www.siberianadventures.info is waar we toen uitkwamen. Richard en zijn vrouw waren te zien bij “lk vertrek” omdat zij hun leven in Zweden wilden voortzetten met siberische-husky-vakantie’s. Ze hebben iets meer dan 50 slee-honden waar ze in de winter tochten mee maken. Daarbij verhuren ze kamers en hebben ze een camping en importeren daarbij ook nog eens hondevoer vanuit Nederland voor de Zweedse markt. Gelukkig mocht ik ook een nachtje blijven op hun domein! Ook waren er twee stagiares aanwezig uit Nederland met wie ik lekker gegeten en tv gekeken heb. Nerderlandse tv wel te verstaan. Dus lekker het 8-uur journaal met het bord op schoot. Ik was tevreden haha..

Dag 172 Rust

Vanmorgen had ik me goed verslapen! Werd om 10:30 pas wakker en schoot gelijk in de stress. Toen bedacht ik me opeens wat ik in Ostersund te horen had gekregen, en dat was dat ik waarschijnlijk te vroeg in het seizoen aan het lopen ben. Ik heb een hele grote kans dat ik bepaalde rivieren nog niet kan oversteken omdat er te veel smeltwater momenteel is, dus dat ik beter even rustig aan kon doen. Toen ik mij dit herrinerde heb ik gelijk m’n hartslag maar even naar beneden gebracht en aan Richard gevraagd of ik, in ruil voor wat arbeid, nog een nachtje mocht blijven hangen. Ik wilde er graag wel even wat voor doen, anders voelde het nogal gek omdat er namelijk ook genoeg te doen was. Gelukkig vond hij het goed en heb ik samen met hem in de middag wat klusjes gedaan. Best lekker om even aan het werk te zijn. ’s Avonds weer met de dames gegeten, en even later kwamen er nog wat lokale mensen langs om een potje te poolen en wat te drinken. Was weer een leuke avond, maar het is alweer na 12en, dus ga nu tukken anders verslaap ik me morgen waarschijnlijk weer.

Als je alleen van andermans ellende houdt moet je de laatste dag eventjes lezen!

Foto's staan hier: http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 158 Alweer rust!

Zo.. dat is de derde keer rust in 7 dagen tijd! Moet niet gekker worden. Dit is alleen wel een noodzakelijke dag rust, want mijn tas moet gemaakt worden. Daarbij is dat ook de reden dat ik uberhaupt in dorp ben aangezien hier een kleermaakster is. Aangezien het zo gezellig gister was heb ik eerst maar eens lekker uitgeslapen. Vervolgens beetje m´n blog bijgewerkt zoals te lezen was, en toen wilde iemand me wel naar de kledingmaakster brengen. Waar ik in Frankrijk er 2 dagen op moest wachten, zei de hard werkende dame hier of ik even 5 minuten de tijd had. Aanpakken die handel. Dus binnen 10 minuten stond ik afgerekend en wel met een gemaakte tas weer buiten. Zo kan het dus ook. Toen was het al wel weer 14:00 en aangezien me al weer een maaltijd + nog een nacht in het hotel was aangeboden ben ik maar niet alsnog op pad gegaan. Als wederdienst moest ik wel helpen met het opknappen van het hotel die middag, dus lekker een beetje aan het klussen met z’n allen in de zon. Er kwamen steeds meer buren helpen/praten en volgens mij zaten we met 14 man aan de soep rond 5 uur. Erg gezellig dus weer. ’s Avond lekker met de eigenaren languit op de bank filmpjes kijken en ontzettend lekker Champagne gedronken en krab met reuze-garnalen en pasta gegeten. Kon niet beter. Owja, stelletje grapjassen dat het zijn. Ze zeiden dat 1 flesje wijn met z’n drieen toch wel kon aangezien ik de volgende dag weer moest lopen, kwamen ze met een 3 liter fles rose aanzetten haha..

Dag 159 (145^e loopdag) …… Stugan

In de ochtend werd ik weer naar het Kungsleden gebracht. Eerst iedereen uiteraard nog even vriendelijk bedankt en toen weer op weg de wildernis in. Gister alle boodschappen gedaan voor 5 dagen lopen, dus m’n tas was weer lekker op gewicht. Nu maar hopen dat die schouderband niet weer afknapt! Binnen een klein halfuurtje klimmen was het uitzicht weer identiek aan wat ik 2 dagen eerder achter had gelaten. Besneeuwde heuvels en bergen, vlaktes, bomen en meren. En het voelde heerlijk om daar weer te lopen. Het pad was ook best aardig zonder al te dikke losse stenen waardoor ik normaal kon doorlopen. Na een uurtje hoorde ik opeens een motorgeluid terwijl ik me bevond op een ondoordringbaare keien-woestenij dat volgens mij verdacht veel op het maanlandschap moet lijken. Dus een beetje turen in de richting van het geluid en opeens zag ik daar dus een quad rijden. Een zes-wiels veel te stoer apparaat met een man er op en hond die er omheen sjouwde. Ik dacht even dat die gast gek was om zo een rondje met z’n hond te maken. Maar hij zag mij ook en kwam naar me toe rijden. Ik had op dat moment dus mijn eerste ontmoeting met een echte Saami. Dit is een volk dan in Noorwegen, Zweden en Finland leeft met een eigen taal, cultuur en geschiedenis die zich niet heel erg verbonden met de hiervoor genoemde landen. Deze beste man was dan ook Rendierhouder. Bruut toch? Hele aardige en praatgrage gast omdat hij waarschijnlijk ook niet al te veel mensen tegen kwam. Hij wees naar een piepklein driehoekje ergens op een berg en vertelde dat z’n collega daar in een Tipi lag met een verrekijker opzoek naar beren en wolven die de rendierkalferen willen aanvallen. En om maar even met bewijs op de proppen te komen liet hij me een paar fotos zien van een beer die hij 2 dagen daarvoor had doodgeschoten :’( Ik snap hem ook wel een beetje hoor, en daarbij gaan beren meestal op de vlucht als je waarschuwingsschoten lost en deze deed dat dus niet en ging recht op een paar jonge kalferen af. Toen vond hij dat hij geen andere keuze had om z’n vee te beschermen. That’s life zullen we maar zeggen. Hij vertelde me ook dat hier goed veel beren rondliepen maar dat ze schuw voor mensen zijn. Gelukkig! Een stuk verder liep ik dan werkelijk in rendierenland! Een aantal van die kuddes rende een beetje om mij heen en waren erg nieuwsgierig. Hierna werd het pad weer achterlijk ontoegankelijk en schoot het voor geen klap meer op. Enkel klimmen en springen op grote stenen maar dat had ik natuurlijk ook wel weer kunnen verwachten. Kapot en vermoeid tot op het bot kwam ik uiteindelijk bij m’n shelter aan. Weer een hele nette en mooi Stuga met zelfs kwaliteitsmatrassen in de stapelbedden.. En.. Leen-nike’s! Gewoon heerlijke zittende hardloopschoenen die je daar even mocht lenen voor als je binnen rondliep. Super!

Dag 160 (146^e loopdag) Karingsjon

Ontbeten met nog een aardige bodem pasta en champignons van de vorige avond kon ik dus voldaan het pad weer op gaan. In het begin liep het wel redelijk want ik begon met een aantal lange stukken op planken over drassigegrond. Gelijk daarna weer zo’n irritant keienveld. Keien varierend van 30 tot 200 cm waar je op allerlei manieren overheen moet sjouwen en klauteren met 23 kilo bagage in je nek. Toen ik ruim 2 uur over 5 kilometer gedaan had was het tijd voor een berg. Weer helemaal stuk gaan. Verbrandingsoven op 10 en zweten alsof ik een sauna zat. Uiteindelijk bovenaan gekomen met een mooi uitzicht maar d’r waaide een storm over de bergkam met een gevoelstempratuur van rond de 5 graden. Dus ik wilde maar wat graag uptempo die berg af lopen om weer op tempratuur te komen. Ik was niet aan het rennen, maar wel fatsoenlijk aan het tempo maken en toen zakte m’n voorste voet opeens weg. How!!!... ja hoor. Head-First donder ik voorover met dus 23 kilo die achter me aan komt. Ik schamp met de zijkant van m’n hoofd een steen en knal met m’n gezicht in een stuk dik mos. Eerst ligt dus die verrekte tas m’n gezicht ook nog fijn te drukken maar toen ik die van me af kon drukken zag ik hoe achterlijk veel geluk ik hier heb gehad. Want m’n voeten liggen hoger dan m’n hoofd waardoor je dus extra hard valt, en was mijn val nu 2 cm of 1 cm naar links geweest had ik dit nu niet hier getypt. Ik zeg niet dat ik er niet meer geweest was, maar buitenbewustzijn, gat in m’n schedel, gebroken jukbeen en tanden uit m’n mond zouden zeer waarschijnlijk zijn. Aangezien er 23 kilo m’n hoofd een extra zet tegen die kei hadden gegeven. Zoals je kan merken hoe ik er over typ schrok ik er nogal van omdat ik wel VER van de bewoonde wereld en helemaal alleen zonder echte EHBO vaardigheden ben. Wat, nu ik over nadenkt, echt ontzettend stom is dat ik niet van te voren een soort cursus ergens gedaan heb. Dank U engel op m’n schouder. Voor de zoveelste keer in dit leven! Uiteindelijk had ik alleen een paar kleine schrammetje onder m’n haar zitten! Een beetje beduust en rustig verder gelopen goed oplettend hoe en waar ik op de stenen m’n voeten plaats maar de schrik zat er goed in. En na een half uur.. Knak! Dwars door m’n enkel heen, en weer tegen de vlakte aan. Gloeiende T*ring! Wat een schijtdag. Ook weer die tas die als een blokbeton over mij heen ligt . Kon eerst niet meer overeindkomen maar uiteindelijk ging het wel weer. Trillend, moe en kapot kwam ik bij een gesloten Stuga aan. Gelukkig was de deur van het halletje wel open en daar heb ik eerst een uur geslapen, gegeten en bij gekomen. Toen ik met de noodtelefoon naar de Tourist Office belde waarom de deur van de Stuga op slot zat vertelde ze me dat er 4km verder wel shelters open waren. Ok.. even vermannen en nog vier kilometer. In die 4 kilometer ben ik nog een keer door m’n goeie enkel gegaan en nog een tweede keer door m’n al dikke enkel! Ik snap niet wat er vandaag aan de hand is maar ben wel echt even klaar met die keien. Toen ik bij Karinsjon was bleek dit een huis te zijn van Per. Per verhuurde kano’s en huisjes en nog andere dingen aan toeristen, en vond mijn reis heel geweldig en liet mij daarom gratis in een van z’n huisjes slapen! Met internet ook nog eens. Eerst nog een uur geslapen voordat ik ook maar iets kon doen. Ben zelden zo gaar en stuk van een dag lopen geweest, en helaas voelen beide enkels stijf en ellendig aan. Ben benieuwd wat dat morgen moet worden.

Dag 161 (147^e loopdag) Skedbrostugan

Vanmorgen nog even een lekker bakkie gedronken met Per, en als ik wil kan ik een tijdje bij hem werken wanneer deze reis achter de rug is! Zo, heb ik in iedergeval al baanzekerheid aan deze reis overgehouden haha.. Helpen bouwen van nieuwe bungalows, het verhuren van Kano´s en meerdere werkzaamheden waar je niet bang voor stress hoeft te zijn! Die man woont hier ook zo relaxed in de natuur… We zullen zien! Het lopen ging vandaag de eerste tijd best wel aardig. Nog een beetje last van m´n enkels na die rampendag van gister en na een paar kilometer was het weer zo ver. Zwik, knak, shit. Ik baalde echt als een malle. Ik lag dan wel niet op de grond te kruipen dit maal maar de pijn was er niet minder om. Na een kleine 15 kilometer was ik bij een hut, was het alweer 16:00 en vond ik het wel weer mooi geweest. Straks zou ik nog echt m’n enkels breken. Deze hut was zeer mooi en goed voor elkaar dus ik vond het ook niet zo erg om alweer te stoppen. Voor het eerst m’n hengel in elkaar gezet en lekker 3 uurtjes wezen werpen op jacht naar m’n eerste vangst. Drie uur later was ik zeer ontspannen omdat het best leuk was om te vissen, maar de visjes hadden geen zin om te happen naar de baas. Jammer, maar aangezien dit de eerste keer sinds ik 12 was dat ik vis snap ik wel dat ik wellicht niet de juiste techniek/blinker/hengel/weersomstandigheden etc. etc. heb gebruikt omdat ik er namelijk de ballen verstand heb. Lekker avondje gehad met een boek, haardvuur, warme chocolademelk en een storm die buiten aan het tekeer gaan was.

Dag 162 Rust

Toen ik vanmorgen wakker werd deed m’n rechter enkel echt goed veel pijn. En geen pijn die je leuk vind als je 21 kilometer over rotsen moet gaan afleggen om bij de dichtstbijzijnde weg te komen. Daarbij had ik berekend dat als ik vanavond aankwam in het dorp de winkels dicht zijn en het morgen zondag is, zodat ik anders daar een dag moet gaan wachten totdat ik weer inkopen kan doen. Dus lekker uitgeslapen, sneeuw in drinkwater veranderd, veel gelezen en weer een beetje gevist zonder resultaat. Zeer ontspannen allemaal.

Dag 163 (148^e loopdag) Tanndalen

Voordat ik begin met het beschrijven van deze dag wil ik even vermelden dat ik het nog steeds goed naar mijn zin heb, maar dat het soms niet allemaal even mee zit. Ik kan deze dag namelijk niet anders verwoorden dan in een grote aaneengeschakelde klaagzang van ellende. Deze dag staat dan ook zeker in de top 2 van slechtste dagen van mijn reis. Je bent gewaarschuwd!

In de ochtend het huisje weer fris, schoon en gedweild achtergelaten en vol goede moed op pad gegaan. Het terrein was afwisselend zwaar en prima te doen waardoor ik het idee had goed op te schieten. Ik was niet van het pad afgeweken, maar had al een paar honderd meter geen verfvlekker op bomen/stenen gezien die het pad aangeven. En als er iets is wat ik geleerd heb deze reis is het wel: Als je denkt dat je verkeerd zit, dan zit je dat meestal ook. Op de kaart gekeken, maar d’r waren zoveel bochten en kleine meertjes dat ik het daar ook niet met zekerheid op kon achterhalen. Ruim een kwartier teruggelopen door plassen en ellende en daar zag ik het laatste teken. Bleek ik dus wel op de goede weg te zitten. Dus moest ik weer (3^e keer) een kwartier over dat gedeelte lopen. + kaart kijken en nadenken en keuzes afwegen kom ik op een uur achterstand uit. Een stuk later moest ik een klein riviertje oversteken waar je gewoon op de stenen in het water kon staan. No big deal zou je zeggen. Ik heb wel 100 van dit soort stroompjes over gelopen. Maar helaas, natte steen, nat mos, bam. Het is echt genant hoevaak ik onderuit lig de laatste dagen. En dit keer in het water. Doordat ik uiteraard een beetje gefrustreerd op mezelf was liep ik in een straf tempo door. Over het duidelijke pad. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik alweer een poos geen verfvlekken gezien had, maar ik liep wel op het duidelijk uitgesleten pad. Wetende wat er vanmorgen gebeurd was ben ik dus maar gewoon doorgelopen. Helaas liep dit pad op niets uit. Kokend bloed en blinde woede namen de overhand omdat ik twee dingen kon doen.

1: een f*cking halfuur terug lopen met het risico dat ik dus wel goed zit, en weer dat eind moet lopen

2: op kompas de juiste richting oplopen en hopen op het beste

Nu heb ik mezelf al wel aardig leren kennen de afgelopen reis (en de jaren daarvoor) dus daarmee wist ik eigenlijk wel dat optie 2 op een fiasco uit zou lopen en waarschijnlijk noodhelikopters en politie voor een reddingsoperatie opgetrommeld moeten worden. Dus m’n verlies genomen en ruim een halfuur terug gelopen. Bleek dus 5 meter na mijn val een klein rotpaadje door een dicht bos heen te leiden die ik moest hebben. Dus na weer een uur verloren te hebben was ik terug bij af. Om het af te toppen werd het terrein ook weer ontoegankelijk zwaar waardoor de traantjes me naderbij stonden dan het lachen. Na ruim 5 en een half uur (met twee x 15 minuten pauze) had ik 10 kilometer afgelegd en was ik bij een schuilhut om pauze te houden. Ik kon m’n horloge niet geloven dat ik deze prestatie neergezet had. Ik zat er aan te denken om zelfs hier maar te gaan slapen want als ik over de volgende 11 kilometer net zo lang zou doen dan was ik om 21:30 pas klaar met lopen.

Na de pauze keek ik er wat zonniger tegenaan, en zag ik op de kaart dat ik veelal boven de 900 meter zou blijven wat inhield dat ik niet door drassig moerasland of van die gekke rots-velden hoef te doorkruizen. Dus voor de tweede keer deze dag vol goede moed er tegenaan. En het liep heel lekker, en m’n inschatting van het terrein klopte als een bus. Dus volle vaart de berg over. Nadeel was wel dat er een regenstorm in m’n nek zat te hijgen waardoor ik me als een bang hert voelde dat opgejaagd word door een bosbrand. Die storm zag er allerminst behaagelijk uit waardoor ik bijna aan het rennen was. Daarbij in mijn achterhoofd houdende dat als ik nu met volle vaart door m’n enkels zou gaan de banden binnenin mijn enkels weleens konden afscheuren. Maar alles bleef goed, en op wat striemende natte wind na kreeg de storm geen grip op mij! Op een gegeven moment moest ik weer wat afdalen en was het weer een drassigmoeras. Sompige mosgrond waardoor iederestap zeer zwaar is om te zetten, en de vaart er wel een beetje uit werg gehaald. Ik volgde gewoon de route die op de kaart stond, en met de wintermarking die ik om de 20 meter zag kon ik er ook niet naast zitten. Toen ik dus op een punt kwam waar een brug over een smeltwater rivier had moeten zijn, maar er niet was stond ik ook wat gek te kijken. Shit. En nu? Ruim een halfuur stroom op- en afwaarts gewandeld opzoek naar een goed punt om de oversteek te maken. Ik kwam er alleen helaas niet onderuit om mijn Teva’s (Bedankt Jan) aan te doen. Teva’s zijn het soort schoeisel waarvan ik altijd heb gezegd tegen m’n vader; Pa, als ik deze dingen oooooit draag mag je van kant maken. Ik heb (nouja, had) echt een vreselijke hekel aan die dingen. Dus, terwijl het 5 graden met regen en wind is, sta ik aan de rand van een deels door sneeuw bedekte ijs-smeltwater rivier met dikke keien op de bodem te doorkruizen op blote voeten met wat plastic om m’n zolen en 23 kilo op m’n nek. Alle ingredienten voor “Funniest-home-videos” waren wel aanwezig. Behalve de geep die het allemaal moest filmen dan. Wonder boven wonder verliep het allemaal vlekkeloos, behalve dan dat ik het gevoel had dat iemand met duizend naalden in m’n kuiten en voeten zaten te steken door de kou. Ik voelde me ook best trots dat het me allemaal gelukt was en het dorp op nog maar 4 kilometer, ofwel een uurtje, lopen verwijderd was.

Wat er toen gebeurde heb ik eerlijk waar geen zin in om uitgebreid te beschrijven. Waar het opneer komt was dat ik eindelijk op een verharde weg was (jeeej), maar dat ik daar weer afgegaan ben om een winter-sneeuwscooterpad te volgen wat een flink stuk zou afsnijden. Vermoeid en versuft door de hele dag heb ik niet goed op de kaart gekeken en mezelf zo ontzettend hard gefoet. Voor diegene die niet weten wat foeten is, het staat ongeveer gelijk aan jezelf in het gezicht spugen, je eigen glazen ingooien en ga zo maar door. Hoe ik het voorelkaar kreeg weet ik niet maar binnen een kwarties zat ik zo vast tussen moeras, riet, en struikgewas dat ik eigenlijk gewoon echt vast zat. En nog maar geloven dat het een stukje verder wel beter is, en vooral niet terug gaan hoor. Tot aan m’n knieen (ja dan lopen je hoge schoenen ook vol) in de drek worstelen met bomen. Een uur lieve lezers, ruim een uur heeft het me gekost om (net in googlemaps bekeken) nog geen 200 meter af te leggen. En voor het eerst tijdens deze reis wist ik ECHT niet meer wat ik doen moest. Helemaal afgepeigerd en onder het zweet en modder heb ik mezelf naar drogere grond weten te worstelen en kwam ik op de weg uit die ik lang daarvoor had verruild voor een pad wat duidelijk geen pad was. En het was dus alsnog 21:15!!

Ik kan moeilijk mijn taalgbegruik netjes houden toch over te brengen hoe ik me op dat moment voelde, dus ik laat het hierbij en je mag er zelf een invulling aan geven.

In het dorp op soppende schoenen aangekomen bleken alle drie de hotels gesloten te zijn. Tuurlijk, waarom ook niet. En het regende ook nog eens. Een beetje radeloos klopte ik dus bij een groot huis aan om te kijken of zij wellicht een hotel/B&B/stal/greppel wisten waar ik droog kon liggen. En (finally) lucky me, ik klopte aan bij het juiste huis. Sven en Agnetha zijn twee ontzettend openminded mensen met wie het direct goed klikte en ik mocht een nacht blijven! Ze wonen in een oud restaurant en hebben heel lang pleegkinderen opgenomen terwijl ze zelf ook vier kinderen hebben. Agnetha doet niet anders dan kinderen en ouderen in problemen helpen om hun leven weer op de rails te krijgen. Je zou ze niet in het hokje van “normale” mensen kunnen stoppen met hun leefgewoontes en hobby’s en dat maakt deze ontmoeting ook zo mooi. Buiten het feit dat ik echt een droge plek nodig had ben ik gewoon ontzettend blij dat ik hier beland ben. Wat is het toch goed dat er mensen op de wereld zijn die anderen graag helpen, want compleet nat en onder de modder in een natte tent in de regen was iets waar ik weinig trek in had.